kwesties@nrc.nl

Tientallen lezers reageerden op de oproep om ervaringen te beschrijven met het aannemen van de naam van hun echtgenoot. Velen bleken te hechten aan hun eigen naam. Hieronder een selectie. ‘Alleen echte moeders hebben verstand.’

Eigen kracht

Ik ben 68 jaar en draag nu zowel de naam van mijn man als mijn meisjesnaam. Ik trouwde op twintigjarige leeftijd, stopte met mijn studie en ging automatisch de naam van mijn man dragen. Dat was toen gewoonte. Toen ik vijftig was, ging ik opnieuw studeren en werd door de universiteit als vanzelfsprekend onder mijn meisjesnaam, die nog in de administratie voorkwam, ingeschreven. Ik moest er aan wennen dat ik als student niet meer ‘de vrouw van’ was, maar mijn eigen zelf.

Toen ik na mijn studie aan een promotie-onderzoek begon', moest ik beslissen hoe ik mij zou noemen. Ik besloot om in het vervolg zowel de naam van mijn man als mijn eigen meisjesnaam te gebruiken. Mijn eigen naam gebruik ik omdat ik wat ik nu doe op eigen kracht heb bereikt. Mijn mans naam gebruik ik en wil ik blijven gebruiken vanwege mijn verbondenheid met hem en met ons gezin. Onze kinderen en kleinkinderen dragen immers allen zijn naam. Ook omdat wij destijds als ‘immigranten’ een nieuwe familie zijn begonnen hier in Nederland vind ik het belangrijk de eenheid van ons gezin te behouden.

Patricia Tjiook-Liem

Geen vanzelfsprekendheid

Ik ben in 1994 getrouwd en heb er geen seconde over gedacht om de naam van mijn echtgenoot aan te nemen. Als mens zeg ik dat mijn naam en identiteit voor mij één zijn, en dat ik niet opeens een aanhangsel van mijn man ben. Als jurist roep ik dat het burgerlijk wetboek mij die keuze laat. In die keuze moet iedereen gerespecteerd worden.

Dat is echter geen vanzelfsprekendheid. Allerlei mensen spraken mij na ons huwelijk ongevraagd met de naam van mijn man aan. Nadat er kinderen waren geboren werd er, veelal door vrouwen, op een licht veroordelend toontje, gevraagd of ik mijn naam bleef gebruiken want dat was toch zo lastig op school. Naar mijn antwoord op die vraag werd vaak al niet meer geluisterd. Nog veel bonter maakte een hoge autoriteit het enkele jaren geleden. Deze meneer beëdigde mij, ongevraagd, op naam van mijn man, hoewel die naam in geen enkel officieel stuk voorkwam.

Ook de afgelopen jaren belandde ik steeds weer in situaties waarin de keuze voor mijn naam een (kleine) kwestie werd. Ergeren doe ik mij allang niet meer. Ik draag alleen nog maar uit dat ook mijn keuze gerespecteerd moet worden.

Petra de Bruin

Van geslacht tot geslacht

Het valt me op dat de kwestie van het aannemen van de naam van echtgenoot of echtgenote steeds wordt benaderd vanuit de positie van degene die de naam aanneemt, wat vrijwel altijd de vrouw is. Maar hoe zit het met degene die de naam geeft, de man dus? Kunnen we diens motief als naamgever inderdaad afdoen met, zoals één van de geïnterviewden zegt: ‘dat vindt elke man toch leuk?’

Ik ben een man die nooit heeft gewild dat een vrouw zijn naam aannam. Gelukkig wilde mijn vrouw dat evenmin, dus tot een verschil van mening heeft het niet geleid. In feite was deze kwestie niet zo aan de orde.

Mijn achternaam is mij van geslacht tot geslacht doorgegeven en vormt een tastbaar bewijs van mijn bestaan en van mijn wortels. Het is een kostbaar goed dat ik, behalve aan mijn kinderen, aan niemand anders schenk. Als ik mijn naam aan mijn vrouw ter beschikking zou stellen, zou ik bovendien toestaan dat haar familienaam zou verdwijnen, of op zijn minst ondergeschikt zou worden aan die van mij. En dat wil ik niet. Voor mij is juist het allebei behouden en meedragen van de eigen achternaam een teken van wederzijds respect, gelijkwaardigheid en liefde.

Martin Schuurman

Gezellig bij elkaar horen

We hoeven als vrouw in 2008 niet meer bh-loos en in tuinbroek door het leven om te laten zien dat we vrij, zelfstandig en geëmancipeerd zijn.

Evenmin hoeven we per se onze eigen naam te houden na het huwelijk om dit te bewijzen. Dus toen mijn man en ik een jaar geleden in het huwelijk traden heb ik gezellig zijn naam aangenomen. Gezellig, omdat het laat zien dat we nu bij elkaar horen, want daar gaat zo’n huwelijk toch om? Ook wanneer we op stap zijn met zijn kinderen (die ook zijn naam dragen) is het prettig dat ik niet de vreemde eend in de bijt ben met een andere achternaam. We zijn dan gewoon ‘de familie Diesch’ en dat gevoel klopt. Alleen voor mijn werk als journalist gebruik ik nog wel mijn ‘oude’ achternaam , maar dat is om puur praktische redenen.

Miranda Diesch

Echte moeders

Ik heb nooit begrepen waarom vrouwen de behoefte hebben om hun meisjesnaam te houden. Een vrouw moet toch trots zijn om de naam van haar echtgenoot en van haar kinderen te kunnen dragen. Het is zo simpel!

Maar, wij leven in een verwarde tijd, niemand (behalve, denk ik, de echte vrouwen en met name de fulltime moeders) weet eigenlijk waar hij aan toe is Het wordt tijd dat men naar de echte moeders luistert.

Zij zijn enigen die nog een beetje verstand hebben van normen en waarden. Als wij in een crisis belanden, heeft dit ook te maken, naar mijn inziens, met het feit dat vrouwen hun plaats niet meer kennen in het leven. Liever vrijheid, onafhankelijkheid en ... geld, natuurlijk: ik, ik, ik…. De emancipatie is een fiasco voor de hele samenleving.

Frédérique van Rijen