Kindermishandeling is symptoom collectief falen

Voor zijn stelling `het elektronisch kinddossier is stalinistisch en megalomaan` (Opinie & Debat, 9 februari) draagt Jos Lamé naast enkele goede observaties vooral denkfouten aan. De belangrijkste denkfout is wel dat iets wat `is` (te veel geweld in gezinnen, te weinig budget voor hulpverlening) ook zo `hoort` te zijn (het menselijk tekort is van alle tijden).

Alle kinderen hebben er recht op dat hun ontwikkeling wordt gevolgd. De tijd dat we daaronder alleen hun lichamelijke en hun schoolse ontwikkeling verstonden ligt allang achter ons. We weten nu dat veilige gehechtheid en verdere gezonde psychosociale ontwikkeling de belangrijkste bijdrage levert niet alleen aan het welzijn en de gezondheid van kinderen en gezinnen maar tevens aan de veiligheid en de welvaart van de hele maatschappij.

Werkelijke innovatie begint dan ook met investeringen in educatie voor aanstaande ouders en ondersteuning van ouders met betrekking tot sensitief (aanvoelend) en consequent (grenzen stellend) opvoeden. Nederland schiet hierin nog steeds ernstig tekort. Ook het regelen van goede pleegzorg of adoptie vóór of zo snel mogelijk na de geboorte van een kind in evidente gevallen van ongeschikt ouderschap is nog steeds eerder uitzondering dan regel in ons land.

Jaarlijks 100.000 mishandelde kinderen is, anders dan Lamé stelt, geen onveranderbaar gegeven. Kindermishandeling is een symptoom van collectief falen op velerlei gebied. De - over de generaties heen - discriminerende en uit-sluitende gevolgen hiervan zijn welbekend. Met de juiste combinatie van kennis, passie en investeringen zijn echter grote verbeteringen mogelijk. Daarvoor is inmiddels voldoende wetenschappelijke evidentie beschikbaar.