In Beeld

Volgens de informatie van de fotograaf is dit een ‘standard poodle’. Noem het maar standaard. Bedoeld is natuurlijk het formaat van deze poedel; vroeger was dit de gangbare versie, nu zie je nog een enkele keer de middenmaat en verder vooral de dwerg- en toy-uitvoering. Die is handzamer en komt, volgens Wikipedia, in wit, rood, abrikoos, zwart, bruin en in nog wat andere, niet-erkende kleuren. Al naargelang de mode, waarschijnlijk, die immers ook van de grote ‘koningspoedel’ een zeldzaamheid heeft gemaakt. Zou iemand in de gaten houden of hij niet uitsterft, net als de Bengaalse tijger? Hebben er tellingen plaats, wereldwijd? Misschien geeft Remy een impuls aan de liefde voor zijn maat. Hij (of zij trouwens – het is niet goed te zien) sleepte deze week een eerste prijs in de wacht, op de 132ste editie van de US Westminster Kennel Club Dog Show in New York. De direct na het bekend worden van de uitslag genomen foto leent zich voor projectie – en dat is zacht uitgedrukt. Ook al blijft hij zorgelijk ogen, Remy is superblij! Aangemoedigd door zijn baas, die zijn vuist heft, net als Sven Kramer deed na zijn winnende race. De man links lijkt tot kalmte te manen: Remy is geen Sven. Je op je dooie akker een kapsel laten aanmeten is toch iets anders dan een sportieve prestatie leveren. De fotograaf heeft daar natuurlijk geen boodschap aan. Die heeft gewoon geklikt op Cartier-Bressons ‘beslissende moment’. Het moment waarop hond en baas naar elkaar lachten, waarop twee kippenboutjes een leeuwentorso verhieven en twee suikerspinnen triomfantelijk de lucht in gingen. Dit is het moment van victorie. Een tel later of eerder, en het was niet vastgelegd.