Bonus verbrassen in de City

Het jaarlijkse ritueel van de Londense City-bonussen is losgebarsten. Gretig brengt de Britse pers in kaart wie wat opstrijkt en vooral waaraan het wordt besteed.

Kop in de krant: ‘Bankiers drinken Londen droog; te kort aan Dom Pérignon Champagne’. In de periode na het uitbetalen van de bonussen wordt met veel tamtam in de Britse pers verhaald over extravagante uitwassen: ‘Mag ik de rode Ferrari. Eh... maak er toch maar twee van.’

Een bonus is voor een deel opgebouwd uit aandelen. Die worden over een langere termijn uitgekeerd en kunnen niet meteen worden verzilverd. In de City rept men dan ook wel over de gouden handboeien.

Volgens veel City-mannen zijn de ferme meevallers weer snel verdwenen. Je investeert in een nieuw appartement in Belgravia, Chelsea of St Johns Wood en je brengt een bezoekje aan de Bentley-dealer Jack Barclay op Berkeley Square.

Maar vaak vormen bonussen de spaarpot voor ongewisse periodes. Zo kan er een onverwachte sanering worden doorstaan terwijl het huis in Kensington behouden blijft en de kinderen hun prijzige private schools niet hoeven te verlaten.

Aan het einde van het jaar maken dergelijke zorgen even vrij baan voor de bonuseuforie. De afgelopen jaren laten zien dat de situatie in de City weinig gemeen heeft met het Amerikaanse hypotheekgejammer. Zo ontvingen in 2006 en 2007 ruim 4.000 Londense bankiers per persoon een bonus van 1 miljoen pond (1,3 miljoen euro) of meer, met een aantal imponerende uitschieters. Op jaarbasis was het goed voor 8,8 miljard pond. Volgens een criticaster zou het bedrag toereikend zijn voor de bouw van zo’n honderd nieuwe ziekenhuizen.

Dit jaar zijn de cijfers minder imponerend. ‘Flat is the new up’, klinkt het in de dealingrooms. Volgens een insider kunnen mensen die nu hetzelfde als vorig jaar hebben gekregen dat opvatten als een stijging, want de trend is dalende. Maar in het eigen kringetje ben je niet zozeer bezorgd of je bonus nu 1 of 1,2 miljoen pond bedraagt. Wezenlijker is de vraag of je niet minder hebt gekregen dan degene die naast je op de afdeling zit, terwijl je die minder goed vindt presteren. Bonussen blijven bovenal een bewijs van erkenning.

Floortje de Wind, senior financial adviser bij Merrill Lynch London, beaamt dat het dit jaar minder uitbundig heeft uitgepakt. „Het effect van de bonussen had vorig jaar een enorme impact op de onroerendgoedmarkt. Appartementen in de geliefde buurten schoten toen opeens met 25 procent omhoog.” Daarvan zal nu geen sprake zijn. Men lijkt deze maanden vooral te lonken naar chalets in sneeuwzeker Zermatt en Verbier. Mensen die niet in financiële kringen verkeren, menen dat kommer en kwel de dagen domineren, maar De Wind stelt dat de private banking-secties niet eens zo’n last ondervinden van de ontwikkelingen in Amerika: „Er komen nog steeds veel rijken bij met dank aan de opkomende markten in China, India en Rusland.”

Waarschijnlijk is Londen de stad met het hoogste ‘verbrasgehalte’ ter wereld. Naast het in de City verdiende geld stromen hier ook de vermogens samen van Russische tycoons, reders en oliebaronnen. Toch lijken de daden van het spenderend City-volk het sterkst tot de verbeelding te spreken. Hier in Londen herinnert iedereen zich nog het 44.007 pond kostende diner dat zes bankiers genoten bij Gordon Ramsay’s restaurant Petrus. De pers dook op deze uitspatting met koppen als „Bankers Behaving Badly”. De nummer twee van de Labour Party, Harriet Harman, omschreef de hoogte van de bonussen en premies tijdens een conferentie als „buitensporig en belachelijk”.

Ook afgelopen januari was het culinair andermaal raak. Ondanks dalende aandelenbeurzen en een naderende recessie lijkt de honger naar decadent dineren niet vervlogen. Zo meldde een krant: „Bonus season is in full swing. City high-fliers can splash out £ 1,000 for a single meal.” Op verzoek van enkele bankmannen die net hun bonus hadden ontvangen, kreeg Naleen Strauss van restaurant Vivat Bacchus het verzoek een speciaal bonusmenu samen te stellen. „Maak er een mooi rond bedrag van”, werd haar toegelachen. Zo kwam ze met een zeven gangen Bonus Tasting Menu à 1.000 pond met onder meer Sevruga-kaviaar, linguini met verse Bahama-kreeft en gegrilde steak van het Japanse Wagyu-rund.

1.000 pond voor een diner kon de publieke opinie nog wel verteren. De recente uitwas bij de Movida Nightclub, een hangplek voor beroemdheden, voetballers en superrijken, viel in minder goede aarde. Movida schenkt de Flawless, een cocktail voor 35.000 pond per glas. Het drankje bevat onder meer zeer oude cognac, rosé champagne en 24 karaats eetbare goudblaadjes. In het glas bevindt zich ook een diamanten ring. Twee beveiligers begeleiden de cocktail naar de tafel en waken over de gebruiker.

Wie zijn bonus in volle discretie wil vieren, wijkt uit naar het buitenland. Zakenman Richard Branson kan daarbij behulpzaam zijn met de Limited Edition reisbestemmingen. Sinds vorige maand heeft Sir Richard er een nieuw Zwitsers reisdoel bij: The Lodge, een „amazing 9 bedroom chalet”, met grootse kinderkamer, een mini-ijsbaantje en een butler. Zo kunnen achttien volwassenen en zes kinderen het in Verbier gesitueerde chalet bewonen. Met een wekelijkse huursom van 59.000 pond zal de gemiddelde bonus bijna onaangeroerd blijven.