Bloedwraak

De Franse denkers, die met zoveel bombarie achter Ayaan Hirsi Ali gingen staan, zouden zich ook eens over de toepassing van de eigen grondwet mogen buigen: vrijheid, gelijkheid, broederlijkheid. En dan graag met een schuin oog naar Tour-organisator ASO. Vrije meningsuiting kennen ze bij ASO niet. Gelijk zijn alleen de Marokkaanse poetsvrouwen in het hoofdkwartier, bij nacht. Broederlijkheid is een hoogmis voor de zomer, als het geld binnenstroomt.

De Tour de France: stalinistische schimmel.

Op alle instituties komt slijtage, en je leest soms over morsige zeden en willekeur in versteende verbanden. De wereld kan niet zonder André Rouvoet. Maar moet daarom de kern uit het wezen van de samenleving worden weggenomen? Tot dat wezen behoort de Tour de France, met zijn nostalgieën, zijn helden, zijn martelaren. Een jaarlijks terugkerend epos van laïcité.

Helaas, met directeur Christian Prudhomme is nu het geslacht der engelen aan het bewind. Dat wil zeggen: een koninkrijk van slijm. De stand van het eitje, ’s ochtends bij het ontbijt, bepaalt het humeur van de dag bij deze moralistische glimworm. Wat vandaag krom is, kan morgen recht zijn. Al naargelang de kwaliteit van de egards die voorbijkomen, of de souplesse waarmee buiklandingen worden uitgevoerd. Naargelang de heftigheid in de aanbidding.

Bij Rabobank weten ze wat slijmen is. Noem het beroepsmisvorming. Dat kwam goed uit aan de vooravond van Parijs-Nice. Interim-manager Henri van der Aat was bereid om desnoods als een dwarsfluit in de reet van Prudhomme te gaan liggen als daarmee de deelname van de Rabo’s aan de illustere rittenkoers naar de zon kon verzekerd worden. Parijs-Nice is al eeuwen het visitekaartje van de grote jongens. Het voorgeborchte van de Tour. Vandaar…

Astana uit Kazachstan is niet welkom in Parijs-Nice en is het ook niet in de Tour. Astana is wel de ploeg van de jongste Tourwinnaar, Alberto Contador. Wat zou Pieter van den Hoogenband doen als hij morgen uit de mond van Arie Slob te horen krijgt dat hij niet naar Peking mag? Ik weet het wel zeker: de Hofstadgroep achterna! Contador is daar te verlegen en te provinciaals voor, maar natuurlijk kijkt hij nu de dood in de ogen. Het verlangen om er niet meer te zijn, moet bijna onweerstaanbaar zijn.

Voor de Tour-directie maakt het allemaal niet uit. Astana krijgt de rekening gepresenteerd voor de dramatische editie van 2007. „De ploeg heeft schade toegebracht aan het wielrennen.” Punt, basta. Dat ene Alberto Contador aan deze banvloek jeugd, droom, trots, hoop en liefde verspeelt, zal Prudhomme en de zijnen worst wezen.

De Tour is geen weeshuis.

Nee, dat is het niet, maar het is wel een bordeel. Alle bloemen zijn van plastic. De normen en waarden, en de verhalen daarover, al helemaal. Dat sport gevoelig hoort te zijn voor maatschappelijke spelregels is legitiem. Maar een sportorganisatie die haar eigen maestro verbrandt in een heksenjacht naar (verloren) eer en geweten kan beter het VN-statuut aanvragen. Weg uit de abjecte wereld, op naar de ultieme zelfreiniging. Wat dan nog als sport overblijft, is schermen en pingpongen. Podium voor scharminkels.

Astana heeft het in het verleden erg bont gemaakt. Dus zou je kunnen zeggen: de melaatse enclave zijn zijzelf. Maar geldt dat dan niet voor Cofidis (Cristian Moreni), voor Saunier Duval (Iban Mayo), voor Team High Road (Patrik Sinkewitz), voor Rabo (Michael Rasmussen)? Quick.Step, Lotto, Lampre en Liguigas hebben ook van die rare snijbonen in de ploeg met een positieve grondhouding voor een reisje naar Madrid. Wat blijft er nog over? Skil-Shimano, Jartazi, Drentse stoempers en Zeeuwse libelles? Ga daar maar mee naar de Tour de France. Ook nog kaasboerinnen op het podium, zeker?

Hypocrisie in de wielersport is een dodelijke ziekte. Elk jaar weer staat Bernard Hinault, na iedere etappe in de Tour, voor bloempot te spelen op het podium. Een hofnar met kuiten, zonder meer. Maar wat zou er ooit in die kuiten zijn gespoten? Een Friese veestapel kan het wellicht niet hebben. Edoch Hinault is nu de crème de la crème van dappere onschuld. Daar heeft Alberto Contador de tijd niet voor gekregen.

Vandaag is een wielergek gestorven. Mij krijg je niet meer warm voor Parijs-Nice, en niet voor Milaan-Sanremo, en niet voor de Tour. Voor een scheut bloeddoping draai ik mijn hand niet om. Maar bloedwraak? Dat nooit!