Zanglijnen als weerhaken op nieuwe Mars Volta

cd pop

The Mars Volta:

The Bedlam In Goliath

Voor gemakkelijke consumptiepop hoef je niet bij The Mars Volta aan te kloppen. Ook op de vierde cd van deze Amerikaanse groep is het weer raak, en hoe. De luisteraar wordt nauwelijks rust gegund, je wordt de volle vijf kwartier belaagd met complexe ritmes, sterke vondsten, door elkaar lopende solo’s, elektronische vervormingen, ingewikkelde arrangementen en zanglijnen als weerhaken. Bovendien loopt er opnieuw een schimmig concept door de plaat. Deze keer draait het verhaal om een te Jeruzalem aangeschaft, behekst Ouija-bord, dat de band heel wat last bezorgd schijnt te hebben. Daarin zien de mannen een mooie aanleiding voor allerlei occulte verwijzingen: zo gaat Metatron over de gelijknamige, ambitieuze engel. The Bedlam In Goliath is, zeker bij de eerste paar draaibeurten, een zware zit. Soms vergaloppeert de groep zich aan zelfparodie, bijvoorbeeld als de toch al ijle stem van Cedric Bixler-Zavala nog eens tot eekhoornhoogte wordt opgepitcht. Maar dit uiterst energiek afgeschoten spervuur van informatie, muzikaal en anderszins, heeft bij nader inzien een bijzonder stimulerende werking die je geregeld tot het puntje van de stoel brengt.