Te zwoele strijkers bij een kus

„Baudrillard maakt aantekeningen op de achterbank, maar Russ Meyer zit achter het stuur.” Zo beschrijft Erich Kuersten op de website van het Bright Lights Film Journal een scène, in een essay over Quentin Tarantino’s autoracefilm Death Proof. Het citaat kenmerkt de manier waarop film op de site wordt benaderd. In de teksten zijn op de achtergrond vaak filosofen en psychoanalytici aanwezig, maar de manier van kijken en schrijven is speels en soms bijna extatisch.

De vierentwintig essays en artikelen in het februarinummer zoeken zo allemaal een plaats tussen serieuze filmwetenschap en vrolijke filmgekte, waarbij de hele filmgeschiedenis ter sprake kan komen. Er zijn profielen van actrice Naomi Watts en acteur Charles Boyer, een interview met cultregisseur Gregg Araki en een uitgebreide bespreking van de blockbusterfilm I am Legend.

Mooi is vooral het stuk over filmmuziek van Andrew Grossman. Eerst spelt hij uit wat er allemaal mis is met de clichés van Hollywoodsoundtracks, om later toch een steeds positiever standpunt in te nemen, ook over al die filmcomponisten die regelmatig de plank misslaan met net iets te nadrukkelijke strijkers bij een kus.

Ze zorgen ervoor dat het publiek zich realiseert hoe het wordt gemanipuleerd en zijn daarom misschien wel van groot belang voor de democratie. „Hun incidentele misstappen dwingen zelfs de nederigste mensen tot een kritisch bewustzijn van valse autoriteit”, schrijft Grossman half-serieus. Dat verlangen iets positiefs te vinden in mislukte muziek is misschien het beste bewijs van de filmliefde van Bright Lights.

Bright Lights Film Journal: www.brightlightsfilm.com