Nog bij moeder thuis

Engeland is in de ban van Adele. De 19-jarige zangeres wordt al de nieuwe Amy Winehouse genoemd. Haar liedjes, met ‘simpele teksten’, gaan over een kapotte liefde. „Dat herkent iedereen.”

Adele is overal. Ze staart je aan vanaf de voorkant van de Observer, in krantenkiosken naast de ingang van de Londense metro. Ze schalt je tegemoet in grote boekwinkels in Oxford Street. Ze klinkt door koffieketen Starbucks. En ‘s avonds, als je neerploft op je hotelbed en de televisie aanzet, lacht ze naar je op een van de muziekzenders.

Het is een doordeweekse avond in januari als Adele optreedt in het Bloomsbury Theatre in Londen. De verwachtingen zijn hooggespannen; drie weken eerder heeft de BBC haar uitgeroepen tot dé belofte van 2008 en ook heeft ze net de Critics Choice Award gewonnen, een prestigieuze Britse prijs. Engeland kortom, is in de ban van Adele.

Niet ver van de kassa staat een mollig meisje met prachtige groene ogen, kastanjerood haar en een doorschijnende blanke huid. Ze draagt een grijze tuniek en een zwart vest met een flesje water in de zak. Luid giechelend vliegt ze een vriendin in de armen: „Wat leuk dat je bent gekomen!”

Adele oogt als een doorsnee tiener. Dat vindt de beveiliging kennelijk ook, want die herkent haar niet en houdt haar tegen. Ze giechelt opnieuw luid: „Ik mag niet naar mijn eigen concert.” Een oudere man van de platenmaatschappij loodst de jonge ster uiteindelijk naar binnen.

Maar laat je niet in de luren leggen door haar ‘gewone meisjes-manier van doen’. Want Adele is niet gewoon. Ze heeft een stem die je in opperste verbazing achterlaat. Die stem gaat van laag naar hoog, van zacht naar hard, en is altijd loepzuiver. Die stem ook zit vol melancholie en romantiek, maar wordt nooit zoetgevooisd. Want dan hoor je ineens een rafelige rand, of een rauwe snik.

Adele Adkins heet ze voluit en ze woont nog bij haar moeder thuis. Een krappe anderhalf jaar geleden ging ze nog gewoon naar de middelbare school. Haar debuutalbum heet, ook heel gewoon, 19, naar haar leeftijd. Op de eerste dag van verschijning in Engeland verkocht ze er naar verluidt twintigduizend exemplaren van – en dat is veel in deze downloadtijden.

19 is een album met ballads, soms met een bluesy ondertoon. Maar het zijn de meer uptempo nummers die de aandacht trekken. De hitsingle Chasing Pavements bijvoorbeeld, kent een refrein dat je naar de volumeknop doet snellen om deze vol open te draaien, waarna de warme melodie zich voor altijd in je hoofd nestelt. Cold Shoulder, een dansnummer dat ze maakte met sterproducer Mark Ronson, heeft een even onweerstaanbaar ritme als onweerstaanbare slaggitaar. En altijd zwellen de violen aan.

In het Bloomsbury Theatre

brengt ze de nummers in dezelfde volgorde als op het album, „want dit optreden is bedoeld ter promotie van mijn cd”. En dus wordt begonnen met het dromerige Daydreamin’ en wordt de hit Chasing Pavements al vrij vroeg in de show ten gehore gebracht.

Behalve met haar stem imponeert Adele met haar onbevangenheid. Ook op het podium blijft ze de girl next door. Het flesje water bungelt nog altijd in de zak van haar vest, ze veegt ongegeneerd „iets pluizigs” onder haar neus vandaan, en moet zich „nu even concentreren want vorige week raakte ik halverwege dit nummer buiten adem”.

De band, die voornamelijk uit oud-klasgenoten bestaat, oogt al net zo gewoon als Adele. Spijkerbroek, houthakkershemd – dat soort werk. De vier strijkers, jonge vrouwen gehuld in spijkerbroek en zwart T-shirtje, behoren eveneens tot haar vriendenkring.

Twee weken na het optreden in Londen zit ze aan de telefoon. Ze schrijft haar liedjes zelf, vertelt ze. Die handelen vooral over gebroken relaties – en dan met name over die ene relatie.

„Het was mijn eerste intense verhouding”, zegt ze. Dus toen haar vriend vreemd ging, werd ze boos. Heel boos. Ze sloot zichzelf op in haar kamer en begon te schrijven. Zo ontstonden de liedjes voor het album 19. Slechts het openingsnummer, Daydreamin’, gaat over een andere jongen, een biseksueel. Zij vond hem leuk en hij vond haar leuk, maar voor het iets kon worden, ging hij er vandoor met een vriend van Adele. „Dat liedje gaat over hoe het had kunnen zijn.”

Praat je met Adele, dan vallen de woorden ‘gewoon’, ‘normaal’ en ‘simpel’ vaak. Haar succes verklaart ze deels uit haar „simpele” teksten die over een kapotte liefde gaan. „Dat herkent iedereen.” Ook houdt ze niet op te benadrukken dat ze „een normale tiener” is, die sigaretten rookt, graag roddelbladen leest en dol is op currygerechten. „Dat spreekt mensen ook aan.”

Daarnaast, erkent ze, past ze in de trend van jonge, Britse zangeressen. Bracht Engeland lange tijd vooral opgewonden jongens in viermansformaties voort, tegenwoordig levert het land jonge vrouwen af met een soulvolle en warme stem, een hang naar het verleden, een Cockney-accent en een grote bek.

Amy Winehouse, Lily Allen, Kate Nash

en, meer recent Duffy, zijn de namen die steeds vallen als het over Adele gaat. Dat ze vooral wordt vergeleken met Amy Winehouse, stoort haar niet. „Ik vind Amy heel goed.”

Gezongen heeft Adele altijd. Op haar vijfde zong ze voor de vrienden van haar moeder – haar vader kent ze nauwelijks. Op haar veertiende ging ze naar de prestigieuze Brit School, waar muziek wordt gedoceerd en waar Amy Winehouse en Kate Nash ook naartoe gingen. Op haar zestiende schreef ze haar eerste eigen liedje.

Daarna ging het snel. In 2006 leverde ze drie liedjes in bij platenmaatschappij XL Recordings. Die bood haar prompt een platencontract aan. Vorig jaar trok ze door Engeland, om akoestische optredens te geven. „Tsja”, zegt ze over die tijd tijdens haar show in het Bloomsbury Theatre. „Ongelooflijk. Vier maanden geleden stond ik een paar straten verderop in een kroeg voor vijf man te spelen.”

In de zomer van 2007 maakte ze haar opwachting in de veelbekeken televisieshow van Jools Holland. In de herfst vertrok ze naar Los Angeles voor de opname van haar videoclip bij het nummer Chasing Pavements. En nu? Nu komt die single binnen op nummer één in de Britse hitparade.

Het jaar 2008 staat in het teken van tournees. Adele gaat naar Europa, Amerika en Japan. Daar zal ze worden begeleid door haar oud-klasgenoten. Want: „Ik wilde niet toeren met dertigjarige getrouwde muzikanten. Ik wil wel een beetje lol hebben onderweg.”

Ze heeft zich voorgenomen geen nieuwe liedjes te schrijven – al was het maar omdat ze daarvoor boos en alleen moet zijn. Bovendien, wat zal ze dit jaar meemaken? „Ik zal toch vooral van optreden naar optreden reizen, van hotelkamer naar hotelkamer.” En daar wil ze niet over schrijven. Aan de andere kant van de lijn klinkt een diepe zucht. „Ik schrijf over gewone dingen. En zeg nou zelf, dat toeren is toch geen normaal leven?”

Adele’s debuutalbum ‘19’ ligt vanaf vandaag in de winkel.