,,Je eitje! Gat!” huiverde vriendin D.

Het was Valentijnsdag gisteren en mijn vriendin D., die niet bang is voor een beetje televisie, en ik gingen er eens goed voor zitten. „Jij doet daar toch niet aan hè”, had ze eerst wel voorzichtig geïnformeerd, want je weet maar nooit, jarenlange vrienden kunnen zich ineens hartjesstrooiend aandienen of sentimenteel gaan doen over roze dingen die ze al of niet per post hebben ontvangen.

All you need is love op RTL4 was wel helemaal bezaaid met harten. Er stond een rode bank waarop mensen van hun Valentijnsgevoelens of -daden konden verhalen. Ze konden ook gewoon in de zaal zomaar via de microfoon tegen hun vriend of vriendin op de stoel ernaast zeggen: „Ik wil op deze manier zeggen dat je ontzettend veel voor me betekent”.

Op de bank zat een mevrouw met drie dochtertjes, en de man van die mevrouw deed altijd iets origineels op 14 februari. En nu ook weer. „Daar is jullie eigen René!” riep Robert ten Brink in een poging om opgewonden en verheugd te klinken en daar kwam René en zong met een piepstem een eigen tekst: „Ik houd alleen nog maar van jou! Oh Joke! Ik hou alleen nog maar van jou!”

„Ja misschien ga ik eens voor P. zingen!” juichte D., die er al helemaal in kwam. „Dat is leuk!”

Tussendoor konden mensen blijkbaar ook een sms-je sturen dat dan op het televisiescherm zichtbaar werd. „Hallo Laura. Ik hou zoveel van jou! Je eitje.”

„Je eitje”, huiverde D. „Gat!”

Toen reed een vrouw in een auto met daarop een heel groot brandend hart een nieuwbouwstraat in. Ze was op weg naar Andrew die er „gaaf, stout, lief” uitzag zei ze. Gave Andrew opende de deur en daar stond Robert ten Brink. En achter de presentator ontwaarde hij zijn eigen geliefde die in de laadbak klom en met dunne stem door een microfoon een lang lied begon te kwelen. De buren stormden verrukt naar buiten, Andrew deed zijn best om stout en lief te kijken, ik zocht naar het woord ‘vrijwillig’, en naast me juichte D.: „Ja ik ga ook zingen! Als zij het kan kan ik het ook!”

Het ging maar door. De mensen stromen over van liefde en waar het hart vol van is daar moet de tong van spreken, dus hup! meer ontboezemingen, heuse tranen, maar ook twee zoons die zo hadden gedacht dat ze wel eens iets terug konden doen voor hun moeder die al 28 jaar voor ze zorgde maar al 15 jaar geen man had, en dus waren ze in Venlo wezen winkelen voor een man. Daar zit eensoort mannenwinkel blijkbaar, de mevrouw die de mappen liet zien prees de heren aan alsof het honden waren: „Deze is heel lief maar heeft ook een stevig karakter.”

Het werd Wim. En daar kwam Wim al de trap afdalen, tussen luid klappend publiek. Moeder wist niets beters te doen dan maar de slappe lach krijgen, en Ten Brink vertelde stralend dat ze met Wim uitging en wat gingen ze doen? Daar had Wim over nagedacht. „Het leek mij heel leuk”, sprak hij plechtig, „om met z’n tweeën te gaan dineren. En daarna een schouwburg te bezoeken. Theater.”

„Hoe verzínt Wim ’t!” zei D. verrukt.

Op het scherm verscheen de boodschap „I love my Eppie! Dikke kus van je Eppo!”

Intussen maakte een jongeman zich op om tijdens een bruidsmodeshow waar zijn geliefde jurken showde een huwelijksaanzoek te doen. In het Amstelhotel. Met hemzelf alvast in bruidegomspak. Dat zou romantisch zijn! Hij deed ’t ook nog.

De hartjes schemerden ons voor ogen, we stikten in het roze en vooral in de diepe, diepe gêne die zich van ons meester gemaakt had en die we, dat was wel duidelijk, in het geheel niet geacht werden te voelen. Daarom de rest van de avond naar de gebruikelijke programmering gekeken. Die was ellendig saai. Wie heeft toch dat programma Het mooiste meisje van de klas verzonnen? Daar is nooit iets aan. Ze zoeken daarin het voormalige mooiste meisje van de klas op. Dat is alles. Zo’n meisje is nu een vrouw en ze heeft een leven geleid en daar vertelt ze wat over, maar ja, wat kan het ons schelen.

Ben eerlijk gezegd verschillende momenten in slaap gevallen. Droomde: „Lieve Erik, wil je met me verkering?” „Ja”, zegt Erik.