Recensie

Waardenberg en De Jong gouden combinatie met Toren C

Cabaret Het Rotterdamse Luxor Theater viert deze maand zijn honderdjarig bestaan. Voor die gelegenheid keert het in 1998 gestopte cabaretduo Waardenberg en De Jong terug voor een voorstelling, gemaakt met Maike Meijer en Margôt Ros van de satirische tv-serie Toren C.

Waardenberg en De Jong en de dames van Toren C in Rotterdam, zaterdag. Foto Salih Kilic

De portiers openen de show. De twee mannetjes uit de tv-serie Toren C – door Maike Meijer en Margôt Ros gespeeld met plaksnor – hebben maar één doel: zo vunzig en seksistisch mogelijk uit de hoek komen. En dus zwaait de een met een detector over het publiek op zoek naar verdacht metaal en begint er een suggestieve ondervraging van een ‘vrouwspersoon’. Ondertussen moedigt de ander vanuit de controlekamer zijn collega aan met scabreuze aanbevelingen, die draaien rond termen als „yoghurtbuks” en „volschieten”.

Deze volvette opening, met knipoog naar de fans van Toren C, wordt gevolgd door een gestileerd stukje bewegingstheater, waarin grote houten katrollen bij melancholieke vioolmuziek traag over het podium rollen. Eerst wandelt Wilfried de Jong in hetzelfde kalme tempo over het podium, dan voegt Martin van Waardenberg zich in dit lijnenspel. Diverse verrassingen doorkruisen de verstilde opvoering, maar ook als geslaagde parodie op moderne dans heeft deze prachtige act een sterk esthetische inslag.

Het verschil tussen de twee scènes is groot, maar daarna vinden de duo’s elkaar en gaan ze samen los in absurdistische en malle sketches. Het is een gewaagde combinatie: het gepensioneerde cabaretduo dat groot werd in het theater met mannelijk fysiek en agressief spel en de satirische vrouwen die leipe typetjes doen op televisie. Waardenberg & De Jong sloten bijna twintig jaar geleden hun laatste programma af. Kun je dan zo maar terugkomen? Dat kan, blijkt. En glorieus ook.

Foto Salih Kilic

Gouden combinatie

De mannen vormen een gouden combinatie met de schaamteloze Meijer en Ros, die aantonen ook live topcomédiennes te zijn. Het resultaat is een geoliede show, met bandeloze grofheden, uitzinnige sketches, melige poppenkast en uitgekiende slapstick. Het Rotterdamse Luxor, dat met onder meer dit jubileumprogramma het honderdjarige bestaan viert, had zich geen beter gelegenheidscombo kunnen wensen. De vier bieden een avond variété van de opwindende soort.

De show vindt weliswaar plaats in de Nieuwe Luxor, in 2001 geopend, en niet in het originele gebouw dat nog het bombardement op Rotterdam van mei 1940 doorstond, maar het voordeel is dat het moderne theater enkele knappe voorbeelden van geavanceerde theatertechniek mogelijk maakt. Vanuit de achterwand komt er bijvoorbeeld een kantoorkamer in de hoogte naar voren geschoven, waarin Meijer en Ros een karakteristieke kantoorsketch spelen.

Een hoogzwangere vrouw komt op sollicitatiegesprek. Terwijl de sollicitante aan het puffen slaat, ratelt de zakenvrouw maar door, zogenaamd het gedrag van de ander niet opmerkend, over 110 uur werken per week en absoluut geen kinderen krijgen. Dat is pas het begin van meer krankzinnige en hilarische wendingen. Als Waardenberg en De Jong zich ook nog aandienen als klusjesmannen en de kamer nog een kelder blijkt te hebben, is de chaos niet te overzien.

Waardenberg en De Jong, zestigers inmiddels, mogen dan niet meer zoals vroeger hun eigen lijf op de proef stellen, ze weten ook in kleiner spel te imponeren. En hun fans worden toch een beetje bediend, want ze hebben een hoogwerker bij zich om als vanouds de nok van de zaal in te gaan. Aan wat er dan gebeurt, zie je wat voor theater-DNA ze delen met de vrouwen van Toren C. Je denkt even: dát doen ze toch niet? Maar jawel, ze doen het wel. Het publiek op de eerste rijen is gewaarschuwd.

Martin van Waardenberg en Wilfried de Jong over de voorstelling bij RTV Rijnmond: