‘Alibi’ is 80 minuten vermaak – meer niet

Alibi

Regie: Johan Nijenhuis. Met: Achmed Akkabi, Georgina Verbaan, Frederik Brom, Egbert-Jan Weeber. In: 70 bioscopen.

Johan Nijenhuis did it again. Hij kan films maken alsof ze van de pizzakoerier komen. Lekker vet en een beetje te zout en wat zou je erop tegen hebben? Ook Alibi is vlot en ordi vanaf de eerste seconden. Amsterdam is een fijne frisse stad waar de zon altijd schijnt en opgeruimde jongens en meisjes door de schoongepoetste straten fietsen. Want één ding heeft regisseur/producent Nijenhuis (van Costa! en de Zoop-films) goed begrepen: ,,Als het erop aankomt, horen mensen liever een leugen dan de waarheid. Toch?”

Dat is althans de levensfilosofie van Rick (Frederik Brom) en Youssef (Achmed Akkabi) die hun wereldvisie uitventen in een levendige handel in alibi’s. Zelfs prinses Maxima heeft, zo zien we in de film, af en toe een smoesje nodig om niet bij Alex en de kids te hoeven zijn.

De moraal van de film is niet veel substantiëler dan het aloude: ‘al duurt de waarheid nog zo lang, de leugen achterhaalt haar wel’ (ja, in die volgorde). Als een raamvertelling à la The Usual Suspects (op het politiebureau na de arrestatie van Youssef) wordt de ene inconsistentie met het andere excuusje weggewuifd. En terwijl de verzinsels het net rondom Youssef dichttrekken, wordt de toeschouwer getrakteerd op een Hollandse variant op de romantische caper comedy, waarbij naar hartenlust de hele verkleedkist geplunderd wordt.

Met net een beetje meer inspanning had Alibi ook nog een sociale satire kunnen zijn, of iets laten zien over de terreur van de altijd-maar-beschikbaar-zijn-maatschappij. Best relevant. Maar ontdekking Achmed Akkabi (met een even elastieken gezicht als Sacha Baron Cohen) en de altijd charmant-grappige Georgina Verbaan hadden beter verdiend.

Dana Linssen