Ah gut, ben je nou nog niet getrouwd

Vandaag is de leukste dag van het jaar: Valentijnsdag.

Romantische muziek. Stapels liefdespost. En overal stelletjes die vragen waarom jij nog géén relatie hebt.

Leuke dag, Valentijnsdag. Romantische muziek. Een dinertje bij kaarslicht. En met een beetje geluk eindigt je avond met een flinke stoeipartij in bed. Een heerlijke dag. Vooral als je vrijgezel bent. Valentijnsdag is namelijk de enige dag waarop je vrienden uitsluitend aandacht besteden aan hun partners en je even niet meewarig aankijken: och, dertig en nog steeds niet getrouwd?

Alleen-zijn is taboe in Nederland. Het is waar, er zijn meer alleenstaanden dan ooit in Nederland: nu bijna 2,5 miljoen. Maar alleenstaand betekent niet automatisch vrijgezel. En het betekent al helemaal niet dat het alleen-zijn geaccepteerd wordt door je omgeving. Of specifieker, door mensen die wél een partner hebben.

Om te beginnen zijn er de (bijna) getrouwde vrienden. Het geluk dat zij gevonden hebben, willen zij uiteraard met je delen, want ze vinden je aardig. Jij vindt hen ook aardig, dus je reageert heel enthousiast op het grote nieuws: ‘O, ben je zwanger? En jullie gaan trouwen? Hij heeft je gevraagd tijdens een romantisch weekendje weg in Parijs bovenop de Eiffeltoren? Er was zelfs een strijkorkestje? Goh, leuk zeg, van harte.’ Gevolgd door de grootste leugen: ‘Ik ben hartstikke blij voor jullie’.

Intussen groeit het monster van de jaloezie in je. Je raakt een vriendin kwijt. Ze kunnen wel zeggen dat er niets verandert, maar niets blijft hetzelfde. Je ziet elkaar minder, je durft niet te bellen uit angst dat je de kleine wakker belt en als je elkaar ziet, zijn de man en het kind er altijd bij. Je moet naar babyshowers waar alleen maar andere moeders zijn. Op verjaardagen zit je tussen de stelletjes en struikel je over losse knuffels van hun kinderen.

Dat alles is te overkomen. Maar wat is het eerste dat die vriendin zegt nadat ze haar goede nieuws verkondigd heeft? ‘Het wordt tijd dat we voor jou ook eens een man vinden’. Want dat jij dat geluk niet hebt, is blijkbaar onverteerbaar. Je bent zielig, want je bent alleen. En niet alleen zij vinden dat, ook hun familie vindt het nodig om steevast te vragen: ‘Ben je alleen? Nog geen trouwplannen?’

En dan zijn er nog de ouders. Er schijnen moeders te zijn die wanhopig naar kleinkinderen snakken en geen kans onbenut laten hun dochters te vragen wanneer ze nou eens een lieve man krijgen die hún verlangen naar een naar Zwitsal-ruikend kotertje kan vervullen. Mijn moeder heeft dat verlangen gelukkig niet, en mijn vader ook niet, maar bij hen is het erger. Zij hebben namelijk vrienden die vragen: „Gunst, hebben je dochters nog geen man? Hebben jullie nog geen kleinkinderen? Vind je dat niet vervelend?”

Mijn moeder verdedigt haar dochters dan met verve en mijn vader pakt ze terug door keihard ‘nee’ te zeggen als hem gevraagd wordt of hij de foto’s van de kleinkinderen wil zien. Maar leuk kan het voor hen niet zijn.

Aan de andere kant: het allerergste zijn de mensen die juist wél begrip voor jouw situatie hebben. ‘Meid, groot gelijk dat je nog geen man hebt! Moet je zijn vuile sokken wassen, nee hoor, vrijheid blijheid, geniet ervan!’ Het zijn altijd gelukkig getrouwde vrouwen die zoiets zeggen. Ik denk dan: als je het zo slecht hebt, waarom ga je dan niet bij hem weg?

Het wordt tijd om de vrijgezel met rust te laten. Want: niemand kiest ervoor alleen te zijn. Begrijp me niet verkeerd, mijn leven is leuk. Ik heb nooit ruzie thuis. Ik deel mijn dag in zoals ik wil. Ik hoef alleen mezelf te onderhouden waardoor ik naar een dure kapper kan, leuke kleren kan kopen, op zaterdag twee keer naar de film ga en mijn vrienden het beste van het beste kan voorschotelen als ze langskomen.

Maar ik zie er altijd tegenop in mijn eentje naar verjaardagen te gaan. Er is niemand die mij ’s avonds vraagt of ik een leuke dag heb gehad. Ik moet mijn eigen kopje thee zetten. De linkerhelft van mijn bed is altijd koud. En ik heb daar niet voor gekozen.

Vragen als ‘Hoe is met het de liefde?’ of ‘Verlang je niet naar een partner?’ zijn vast goed bedoeld, maar zijn verschrikkelijk om te krijgen. Net als de vraag die veel vrouwen vandaag krijgen: of er nog iets bij de post zat. Laten we afspreken deze vraag dit jaar dus niet te stellen. Als er nieuws is op liefdesgebied, dan vertellen we dat vanzelf. Met luide stem.

Antoinette Brummelink (30) werkt bij NRC Handelblad.