ik@nrc.nl

Op weg naar het station gaat mijn kunstbeen twee keer los. Ik frommel het weer aan en haal de laatste trein maar net.

Als de trein gaat rijden doe ik het been zorgvuldig aan: broek naar beneden, stompsok uit en weer aan, aantrekhulp erover, staan, het hele zaakje in de cup, vacuüm trekken, ventiel erin, broek omhoog. De mevrouw tegenover me kijkt zorgvuldig de andere kant uit (in het spiegelende raam).

Tegen het eind komt de conducteur binnen en roept: „Ik heb de voorstelling net gemist, geloof ik.”

Mevrouw tegenover zegt: „Ja, jammer voor u, het was echt kunst.”

Stuur ook eens een ikje! Surf naar nrc.nl/ik