Het pistool, de creditcard en het haarstukje

Had hier laatst een groep studenten journalistiek op bezoek. Hoe ver ben je gegaan voor een verhaal? Toen ik vertelde dat ik weleens een doorgeladen pistool tegen het voorhoofd heb gehad, keken ze me bleu aan. Een económisch correspondent? Yeah, right. Toch deed Mike Payne (van de foto) dat. Payne is eigenaar van een keten

pandjesbaas1.jpg
Had hier laatst een groep studenten journalistiek op bezoek. Hoe ver ben je gegaan voor een verhaal? Toen ik vertelde dat ik weleens een doorgeladen pistool tegen het voorhoofd heb gehad, keken ze me bleu aan. Een económisch correspondent? Yeah, right.

Toch deed Mike Payne (van de foto) dat. Payne is eigenaar van een keten pawn shops, pandjeshuizen, en hij krijgt steeds meer overvallers binnen. Daar wapent hij zich tegen, en hij wilde best wel even laten zien niet bang te zijn. Vandaar dat pistool. Zijn zaken gaan goed, omdat Amerikanen financiële problemen hebben. (Lees hier het grote stuk en hier over hoe duur lenen in Amerika eigenlijk is.)

De komende maanden zal je daar meer over horen. De miljoenen Amerikanen die hun hypotheek niet meer kunnen aflossen en op straat gezet worden, zullen oud nieuws blijken, zijn bij nader inzien slechts een symptoom van het échte probleem: Amerikanen leven op de pof, geven geld uit dat ze niet hebben.

Zie daarvoor ook creditcardbedrijven. De markt voor nieuwe creditcards vlakt af in de VS, gemiddeld heb je als Amerikaan vijf kaarten en sta je duizenden dollars rood. Maar creditcardbedrijven willen groeien en gingen dus op zoek naar een van de laatste groepen die nog geen geleend geld uitgeeft alsof het van hen is: illegale immigranten. Hier een stuk dat ik in een getto van Los Angeles over deze praktijken schreef, hier een toelichting over Amerikanen en hun schulden.

pandjesbaas2.jpg

Die stukken zijn van 2006 en 2007. Het is niet alsof we de huidige economische problemen niet zagen aankomen. Onherroepelijk kwamen we bij vandaag uit, bij een land dat zich schrap zet voor een economische neergang. Als je niet weet wat je aanmoet met de waterval aan macro-economische stukken, lees dan dit verhaal uit de papieren krant van vandaag. Ik besloot dat ik genoeg stukken over werkloosheidscijfers, over renteverlagingen, over de krimp in de dienstensector had geschreven de laatste weken. Het werd tijd voor een reality check.

Dus ik ging The Bronx in, lekker praten met de eigenaar van de lokale diner, met schoenverkoper annex DJ Intalek, met de dame die haarstukjes van mensenhaar) (nú voor maar 35 dollar) niet langer aan de man kan brengen. “Niemand wil het toegeven, want het zou maar paniek veroorzaken. Maar we zitten vol in een recessie.”

pandjesbaas3.jpg