Een wonder van wrange schoonheid

Sabine Kupferberg en Michael Schumacher in ‘Last Touch’ van Jiri Kylián en Michael Schumacher Foto Robert Benschop Benschop, Robert

Dans Last Touch First van Jiri Kylián en Michael Schumacher. Gezien 12 febr Korzo Den Haag. Herhalingen t/m 15 febr. Info www.korzo.nl, telefoon: 070 3637540.

Ruim vier jaar geleden verbaasde Jirí Kylián met Last Touch, een op De Drie Zusters van Tsjechov geïnspireerd kostuumdrama. Het werd door zes dansers van het Nederlands Dans Theater in extreme slowmotion uitgevoerd. Fraai, maar in het lijsttoneel van het Haagse Lucent Danstheater bleef het een gimmick: mooie mensen die prachtig langzaam bewogen.

Het dramatisch potentieel van het stuk komt nu tot volle wasdom in de bewerking die Kylián in samenwerking met improvisatie-expert Michael Schumacher maakte voor de vlakke vloer van het kleine Korzo Theater. Schumacher danst zelf mee, samen met oudgedienden van Nederlands Dans Theater, onder wie Sabine Kupferberg en David Krügel. Het leeftijdsverschil geeft de onderlinge verhoudingen meteen meer lading, want het gaat bijna een uur lang over het verstrijken van de tijd, over liefde, dood en, uiteindelijk, over de zin van het leven.

Alledaagse handelingen geven vorm aan die thematiek. In de met minimale middelen vormgegeven negentiende-eeuwse salon wordt op ijle muziek van Dirk Haubrich kaart gespeeld, gelezen, de tafel gedekt. Elektronisch schervengerinkel of andere scherpe geluidseffecten markeren de confrontaties die onthullen welke spanningen er achter de bedrieglijke rust schuil gaan. Magistraal is bijvoorbeeld hoe Cora Bos-Kroese (‘Masja’), uiterst beheerst, vol afgrijzen terugdeinst voor de ‘attenties’ van de grijpgrage Krügel. Elke Schepers laat even haarscherp als subtiel de toenemende bezorgdheid zien van het jongste zusje, die de tijd door haar vingers ziet glippen. Haar open, verwachtingsvolle blik wordt steeds onrustiger, haar uitdrukking ouwelijker. Precies het tegenovergestelde is de deerniswekkende zuipschuit van de zoals gewoonlijk iets te groteske Kupferberg – de kansen van haar ‘Olga’ op liefde en geluk zijn verkeken, en dat zullen we weten ook.

Interessanter zijn de secuur getimede kwellingen waarmee Václav Kunes en Krügel hun dames op de kast (of een stoelleuning, of een vensterbank) jagen en wijze waarop de rol van Schumacher zich ontwikkelt. Aanvankelijk is hij een teruggetrokken eenling, later een wrede onrustzaaier, een soort dandy die de anderen (letterlijk) een spiegel voorhoudt.

Die wanhopige, indringende zoektocht naar liefde vindt vlak onder de neus van de toeschouwer plaats. Soms is er ineens even iemand ‘kwijt’, wat door de kleine afstand een des te merkwaardiger sensatie is. De sfeer die zo ontstaat, is ongrijpbaar en poëtisch, maar wordt helaas verstoord door de teksten van Kupferberg. Maar, zoals haar belangrijkste vraag ook luidt: wat doet het ertoe? Als zij vlak voor het einde begint te spreken, is Last Touch First al een wonder van wrange schoonheid.