Rock is een zak clichés

Echte rock heeft te maken met wilde natuur, vindt het Britse kwartet British Sea Power.

Komend weekend treden ze in Nederland op.

„Ik houd van nachtelijke wandelingen door het bos. Dat kan een angstaanjagende ervaring zijn”, vertelt Yan (Scott Wilkinson), zanger-gitarist in British Sea Power. „Je denkt dat je volwassen bent en al je kinderlijke angsten achter je gelaten hebt, maar in zo’n donker woud slaan ze keihard terug.” Voor het Engelse kwartet British Sea Power blijven intense ervaringen niet beperkt tot de rock. Vandaar de opvallende titel Do You Like Rock Music? voor een opvallende derde plaat.

Yans jongere broertje Hamilton (Neil Wilkinson) schrijft zijn liedjes liefst als hij aan de wandel is. „Onze liefde voor de natuur heeft te maken met onze jeugd in The Lake District. Ik voel me er goed en vrij. Hellvellyn, de op twee na hoogste berg van Engeland, is mijn favoriet, de laatste keer dat ik daar was hoorde ik de honden janken in de vallei. Daar vind je de echte rock, in de vorm van vulkanische stenen. In de steden komen ze niet verder dan beton.”

„Wij houden er onze eigen definitie van rock op na”, zegt Yan. „Het hoeft wat ons betreft niet eens op muziek te slaan. Als je een wandeling maakt door de natuur, en wellicht nog een wild dier ziet ook, kan je dat een gevoel bezorgen van leven, van opwinding. Hetzelfde effect als een sterk liedje of een goed concert. Ooit, in de hoogtijdagen van Jerry Lee Lewis, zat rock nog vol gevaar, vol van de spanning van het nieuwe. Maar intussen is het een zak clichés geworden, beroofd van alle kracht. Wij proberen nieuwe onderwerpen en ideeën in de rock te brengen.”

Hier en daar op Do You Like Rock Music? lijkt de band uit Brighton commentaar te geven op de grote gebaren van stadion- en festivalrock. Meeslepende refreinen, geknipt om massaal meegebruld te worden, doemen op uit een opwindend spel van dynamiek en rauwe randjes. Op zulke momenten klinkt British Sea Power even ‘arty’ als groots. „Dat komt deels door de manier waarop we ze opgenomen hebben”, zegt Yan. „Er waren nogal wat grote ruimtes bij betrokken. We schreven de meeste nummers in een verlaten watertoren bij Ipswich, overigens het platste deel van Engeland. Dat ding was zeventig meter hoog, je keek zo naar de duiven bovenin. Het zag eruit als een kraakpand en klonk als een kathedraal, zo’n enorme naklank kreeg elk geluid. Dat merk je natuurlijk in de liedjes.”

Na de aanvankelijke schrijf- en jamsessies in de watertoren en in een verlaten fort in Cornwall vertrok de band naar Montreal, waarna de boel werd afgemaakt in de Tsjechische Republiek, in een studio aan de rand van een uitgestrekt woud. Yan: „We hadden het gehad met professionele, nette studio’s vol mensen die ons meenden te moeten vertellen hoe we moesten klinken. Die studio in Montreal is van mensen die betrokken waren bij Arcade Fire en A Silver Mt. Zion, en we hielden van de klank van die platen. Die studio zag er uit als een vuilnisbelt, vol objecten waar je flink op kon rammen. Ons idee was: als we de plaat op een avontuurlijke manier opnemen, op verre plekken waar platenbonzen ons niet op de vingers kijken, moet dat een beter resultaat opleveren. Ik was nooit zo blij met onze vorige platen, die we op een meer conventionele manier maakten. Maar aan deze plaat bewaar ik goede herinneringen.”

British Sea Power is niet bang voor een kunstzinnige aanpak. Optredens worden opgesierd met onverwachte elementen als dansende beren en opgezette vogels en de liedjes, lang uitgesponnen soms, kennen vreemde, prikkelende details. Hamilton: „Je kunt zeggen dat we stadionrock verbinden met het experiment. We hebben het nodige geleerd van Krautrock en psychedelica.” In die zin heeft de band zich knap ontworsteld aan het etiket van neo-postpunkband. „We werden destijds vooral met Joy Division vergeleken omdat Yan net zo’n kapsel had als Ian Curtis, en een soortgelijke oogopslag. Tegenwoordig luister ik veel naar oude country en blues, maar dat hoor je aan onze muziek niet af. Toch haal ik inspiratie uit het primitieve gevoel, het hameren op de gitaar, van oude John Lee Hooker-platen.”

Yan en Hamilton zingen over minder voor de hand liggende onderwerpen. De huidige single Waving Flags handelt over de instroom van goedkope arbeidskrachten uit Oost-Europa. Bij een optreden in televisieprogramma Later With Jools Holland, afgelopen week, voerde de band het uit met een klein Bulgaars dameskoor. Yan: „Het is een lied om die mensen te verwelkomen, want we denken dat ze iets interessants te bieden hebben. We hebben altijd al grote interesse gehad in Midden-Europese cultuur. Die immigranten krijgen een slechte pers, en dat wilden we in evenwicht brengen.”

Lights Out For Darker Skies gaat over de toenemende ‘lichtvervuiling’, „dat heeft ook invloed op de vogeltrek, denk daar niet te licht over.”

„Er is tegenwoordig niet veel muziek die reageert op de buitenwereld”, zegt Yan, „het gaat altijd over muziek, over mode, of over iemands persoonlijke gevoelens. Maar het is belangrijk om je te bekommeren om de wereld om je heen. Wij stoppen allerlei feiten, onderwerpen en details van vandaag de dag in onze muziek. Ik vind het een prettig idee dat onze plaat, als je ’m over enkele tientallen jaren nog eens afstoft, iets over deze tijd zegt.”

British Sea Power treedt op: zaterdag in Rotown, Rotterdam en zondag in Paradiso, Amsterdam.De cd Do You Like Rock Music? is uitgebracht bij Rough Trade, distr. Konkurrent.

Lees de cd-recensie van Do You Like Rock Music? op nrcnext.nl