ik@nrc.nl

Omdat ik militair ben draag ik een groen pak. Wanneer ik ’s ochtends door Utrecht fiets op weg naar het station voel ik me altijd nogal bekeken. Misschien wel ten onrechte.

Vanochtend staat de brug die nooit open staat ineens wel open en binnen een mum van tijd sta ik samen met een heleboel andere fietsers ongeduldig te wachten. Welke enorm belangrijke boot verstoort hier mijn ochtendspurt waarin helemaal niets mis mag gaan wil ik mijn trein nog halen!

Een ontzettend klein blauw prutbootje sputtert tergend langzaam voorbij terwijl ik aan de overkant van het kanaal zo’n dertig hoofden mee zie draaien. Ik ontdooi onmiddellijk. Ik ben deze ochtend denk ik niet de enige die zich bekeken voelt.