Je krijgt er klitten van in je haar en je hoort een stuk minder

Beste meneer Wilders,

Ik ben het even voor u nagegaan, maar de As van het Kwaad blijkt helemaal niet zo griezelig. Even was ik bang dat mijn vakantie in de islamitische heilstaat Iran te gevaarlijk zou worden omdat de strekking van uw gevreesde filmpje zelfs in de Perzische vertaling niet verloren zou gaan, maar nu ik dit schrijf heb ik bijna tien dagen vredig vakantieplezier achter de rug. De voorlopige conclusie: maltbier is lekker, hoofddoekjes staan mooi en het voormalige Perzië staat vol met duizenden jaren oude monumenten die iedereen eens zou moeten zien.

Natuurlijk, er zijn kanttekeningen. Bij een quiz op televisie zijn de kandidaten door hun identieke zwarte klederdracht amper uit elkaar te houden, in de stad zitten mannen en vrouwen gescheiden van elkaar in de bus, ik mag hier niet de deur uit zonder sjaaltje om m’n hoofd en in plaats van de eeuwige cola bij het eten snak je weleens naar een pintje.

Maar buiten straalt de zon op glanzend blauw betegelde moskeeën en funshoppers op de bazaar komen in hun alles verhullende chadors telkens opgetogen zeggen: ‘Welcome in Iran!’. Een deel van de Iraanse dames ziet eruit als een zwart spookje, maar het lijkt of ze het erom doen: lekker wapperen met je brede gordijn en je hoofd erin verbergen om te giechelen om die buitenlanders met hun kinderachtige gekleurde hoofdlapjes.

De wat hippere chicks dragen strakke spijkerbroeken, laarzen en een halflange jas. Een kek sjaaltje bedekt de – oeps – steeds er onderuit vallende pony.

De verplichte hoofddoek, ook voor toeristes, is even wennen. De hele dag moet-ie opblijven, dus ook tijdens het eten (mayonaise in je sjaal), het ding is bloedheet (en denk maar niet dat restaurants de kachel lager zetten omdat de helft van de klandizie met lange jas en hoofddoek aan tafel zit), je krijgt er klitten van in je haar, hoort een stuk minder (wat?) en door de dode hoek bots je steeds tegen andere wandelaars aan.

De gids die ons af en toe rondleidt moet er verontschuldigend om lachen, net als om onze vraag of hij niet naar de moskee moet op deze vrijdagavond. „Welnee”, zegt hij, „Iran heeft wel een religieuze regering, maar Iran is geen religieus land.” We wandelen verder, langs mensen die een lange rij vormen op de stoep, twee straten van de moskee vandaan. Ze gaan naar de bioscoop, waar uw filmpje, meneer Wilders, hopelijk nog een tijdje ongezien blijft.

Aaf is tot en met 2 maart op vakantie.