Camera let op: we gaan iets zeggen

Het leuke van een programma waar veel mensen naar kijken is dat je er ook met veel mensen over kunt praten. Vandaag is de dag om gezellig na te kletsen over het Boer zoekt vrouw-keuzemoment van gisteravond. Hadden we het anders gedacht? Hebben de boeren goed gekozen? Het wil dit jaar niet erg vlotten – twee boeren zitten nu toch alweer zonder vrouw. De andere drie gaan verder naar het veel saaiere gedeelte van het programma, namelijk het deel zonder de rare druk van te moeten kiezen uit meer kandidaten in een korte tijd, zonder het logeren op de boerderij – wie blijft kijken ziet gewoon drie stelletjes die een steeds grotere hekel krijgen aan de camera omdat ze elkaar nu eindelijk wel eens echt willen leren kennen en dat lukt niet erg met een televisieploeg erbij.

De mislukkingen lijken aan het programma en de hele opzet daarvan te liggen. Alles moet steeds snel. Uit soms 80, soms 180 brieven moet rappelings een keuze gemaakt worden. Daarna moeten de boeren en de vrouwen speeddaten: 5 minuten om een indruk te krijgen en dan alweer: kiezen. Drie vrouwen gaan logeren op de boerderij en na één weekend is het alwéér kiezen geblazen. Wat voor indrukken hebben de mensen in al die tijd van elkaar gekregen? Uiterst oppervlakkige, misschien zelfs wel heel verkeerde. Te meer omdat er ook steeds televisiemensen met camera’s en microfoons bij waren.

Dan zijn er nog twee vrouwen en drie dagen over. Als iemand iets belangrijks te zeggen heeft, probeert het programma daar wel bij te zijn – zouden ze op sommige momenten vragen om het nóg eens te doen? Want als je als vrouw tegen je boer wilt zeggen: ik wil liever weg, of ik krijg geen hoogte van je, dan ren je toch niet eerst naar de cameraman „kom even mee, ik ga iets tegen 'm zéggen!”

Deze keer werd er juist bij de boeren bij wie het nu mislukt is, geklaagd over de omstandigheden. „Je kunt beter op een gewone manier een vrouw zoeken, eerlijk waar”, verzuchtte boer Jan vorige week en ried een vriend van hem aan dit nóóit te doen. En bij boer Henk liep de eerste vrouw al weg voor hij wie dan ook had kunnen kiezen, omdat ze het „in deze situatie” geen doen vond. De stemming kwam er bij de overgebleven twee niet meer echt in.

Afgelopen donderdag wijdde Netwerk een itempje aan boeren zonder vrouwen – Boer zoekt vrouw is inmiddels zó populair dat allerlei andere programma’s het erover willen hebben om zelf ook goed bekeken te worden. Het Netwerk-uitgangspunt was: hoe moet het nu met al die boeren zonder vrouwen waar Yvon Jaspers níet het erf op komt met een zak vol brieven. De vraag zou net zo goed kunnen zijn: hoe moet het met al die boeren bij wie dat wél het geval is. Want merkwaardig genoeg krijg je nooit de indruk dat het programma ook echt wat oplevert. Er is één stel van vorig seizoen nog bij elkaar, die zien we geregeld op televisie en zelfs in reclames. Er is een boer getrouwd die niet in het programma zat maar wel brieven had gekregen. En er is nog een boer getrouwd maar niet met een vrouw die meedeed aan het programma. Die ‘successen’ krijgen we te horen. Verder niets. Ik denk eerlijk gezegd dat er verder ook niet zoveel te melden is. Want dat dit helemaal niet de manier is waarop mensen een levenspartner vinden. Zowel de vrouwen als de boeren verzuchten geregeld dat ze geen idee hebben wat ze voelen, dat ze er gek van worden zich almaar af te moeten vragen: „Is dit de mogelijke man/vrouw van mijn leven” en dat ze daar pas achter zullen gaan komen als ze met iemand alleen zullen zijn. Als ze die kans krijgen. De kans op verkeerde keuzes is nogal groot.

Misschien vinden we het daarom ook allemaal zo leuk om ernaar te kijken. Je ziet de mensen een paar weken, je krijgt ideeën over ze, je kunt je vanaf je bank verbeelden dat je haarscherp in de gaten hebt hoe het zit tussen de personages en wat ze voelen. Ook al weet je dat alles wat je te zien krijgt geregisseerd en geselecteerd en gekunsteld is.

Wat een raar programma. Geweldige televisie, maar volstrekte onzin als het over het echte leven gaat.