Googlyness

zwembad.jpgWie zijn eigenlijk die mensen die ons leven zo veranderen, de Google-werknemers? Hoe is het om daar te werken? Wat doen ze daar de hele dag, hoe komen ze tot hun nieuwe toepassingen?

Dat begon ik me vorig jaar af te vragen toen een slang ontsnapte in het New Yorkse kantoor van het zoek- en advertentiebedrijf. Huisdieren zijn welkom bij Google begreep ik, vandaar. Ook zouden er 24 uur per dag koks voor de werknemers klaar staan, zijn er gratis borstpompen voor jonge moeders en heeft het bedrijf badmeesters in dienst voor bij de zwembaden. Et cetera.

Eén probleem: het is niet makkelijk binnen te komen bij het hoofdkantoor van Google in Mountain View in Californië. Mijn verzoeken aan de Amerikaanse woordvoerders werden dan ook bij herhaling afgewezen.

Totdat ik op een zondagmiddag ging brunchen met mijn Japanse vriendin Keiko, zelf ook correspondent te New York. Keiko had een vriendin mee, die “regelmatig een weekend in de stad is om schoenen te kopen”. De vriendin bleek de woordvoerder van Google in Tokio te zijn en wilde me wel helpen. Zij nam daarop contact op met de Google-mensen in Londen (inmiddels heeft Google ook een kantoor in Amsterdam), die weer gingen uitzoeken wat dat NRC Handelsblad wel niet helemaal was.

Daarna was ik er nog steeds niet. Enkele maanden van e-mailverzoeken later werd ik uitgenodigd voor een ‘kennismakingsdrankje’ met drie Europese Google-voorlichters, die in New York waren. Ik werd blijkbaar goedgekeurd want daarna ging het snel. Lees hier het Googlyness-stuk uit de papieren krant van dit weekend, en hier eerdere artikelen die we over Google publiceerden, waaronder hier en hier over Microsofts pogingen Yahoo te kopen.

(En ja, het is dus waar. Je kunt de topman van Google in de kantine letterlijk tegen het lijf lopen.)