Rijk zijn is een keuze

Doorzetters eisen. De rest krijgt niks.

Een hostess heeft een sticker op mijn jasje geplakt met de tekst ‘MARGRIET Ik investeer in mijn toekomst!’ Ik schud de hand van mijn buren. Hallo, OWEN Ik investeer in mijn toekomst! Dag, BRIAN Ik investeer in mijn toekomst!

We zitten met ruim tachtig blije belangstellenden in een zaaltje van het Hilton hotel in Alexandria. Leergierig houdt iedereen een pen in de aanslag, notitieblok op schoot. We wachten op een gratis college over het gedachtegoed van Robert Kiyosaki, de auteur van Rich Dad, Poor Dad. Dat boek heeft hier sinds het verschijnen in 2001 vrijwel onophoudelijk in de bestsellerlijsten van adviesboeken gestaan. Er zijn wereldwijd ruim 27 miljoen exemplaren van verkocht.

De uitgangspunten van ‘Rich Dad’ zijn eenvoudig en volmaakt Amerikaans. Eén: iedereen kan rijk worden. Twee: iedereen heeft daar recht op – Kiyosaki belooft de ‘geheimen’ van de bezittende klasse te onthullen. En drie: een vaste baan en sparen en alleen geld uitgeven dat je hebt, is stom. Geen vaste baan en geld uitgeven dat je niet hebt, is slim.

De belangstellenden zijn ambitieus en in meerderheid zwart. Ze dragen mantelpakjes en dassen, scherp gestreken overhemden en hebben visitekaartjes om mee te wapperen. Daar staat in de meeste gevallen alleen een naam op, geen baan.

Daar komt onze gastheer binnen. De grote Kiyosaki heeft andere verplichtingen, maar David Shamy is ook niet mis. Hij is een man met het hoofd van een kantoorklerk en het lichaam van een bodybuilder. Om zijn torso spant een vest met vette krijtstreep, rond zijn hals juicht een geel-oranje das. Zijn eerste woorden: „Wat is jullie droom?” Davids droom, zegt hij, is gewichten van meer dan 400 kilo optillen in de gym: nu zien we foto’s op het projectiescherm van David Shamy met gewichten van meer dan 400 kilo in de gym. Davids droom is ook heel grote toetjes eten: foto’s van heel grote toetjes. „Ha,ha, we zitten helemaal niet in een economische crisis!”, lacht David Shamy. „We staan voor een venster van mogelijkheden!”

David Shamy houdt vol dat hij multimiljonair is. Ja, daarom trekt deze handelsreiziger van hotel naar hotel voor zijn levensonderhoud. „En nu denken jullie, ja, en daarom trekt David van hotel naar hotel voor zijn levensonderhoud”, knipoogt David Shamy. Zijn verklaring: hij doet niets liever dan het geluk via de methode-Kyosaky verspreiden. Dat spreekt vanzelf. Tussendoor heeft hij tijd genoeg om in onroerend goed te beleggen, dankzij de methode van Robert Kiyosaki. Willen we al 995 dollar uitgeven voor een driedaags seminar over de fijne kneepjes van Kyosaki, volgende maand? Nee? Goed, dan gaat hij nu gratis…

Prompt rennen vier grote mannen naar voren. Een vechtpartij? Ze proberen elkaar omver te duwen en te trekken.

„Goed zo, goed zo!”, roept David Shamy te midden van het geworstel. „Jullie zijn hier eerder geweest!”. Volgt een les over het verschil tussen de doorzetter en de zeurkous. Doorzetters eisen op wat ze willen – dus de vier heren uit het publiek krijgen, jawel!, een gratis Kiyosaki-dvd. Wie zijn geluk niet opeist, zeurt. Dus – ha, ha – de rest krijgt niks!

Voort raast David Shamy. Hij gaat ons leren hoe we onroerend goed moeten kopen, met leningen tegen woekerrentes, dat geeft niet want we verkopen ook weer snel en dan zijn we duizenden dollars rijker. Huizencrisis? Zeurkous! „Mijn boodschap gaat niet over zekerheid. Het gaat over vrijheid! Wie wil er een gratis…”

Duwen, trekken, worstelen. En gratis Kiyosakiboeken voor de doorzetters.

Zo gaat het drie uur lang. Tegen het einde projecteert David Shamy een fantastische foto van zichzelf, te midden van vrouw en kinderen, ze dragen allemaal eendere zelf gebreide truien met de Amerikaanse vlag erop. „Ik begin een soort van beschouwelijk te worden.”

Wat Davis Shamy daarna verkondigde, zou mijn buurman Brian Eubanks later zeggen, haalde ook hem, goed opgeleid computerprogrammeur met een baan, over de streep. Rijkdom en geluk, zei Shamy, zijn haalbaar voor iedereen. „Jullie leven in Amerika. Rijk zijn is een keuze, zoals middelmatig zijn een keuze is. En jullie moeten accepteren dat jullie zelf voor die keuze verantwoordelijk zijn.”

Wie zich toen voor het driedaagse seminar over de fijne kneepjes van het Kiyosaki-gedachtegoed zou inschrijven, hoefde maar 500 dollar te betalen. De helft van de prijs die Shamy eerder noemde! En het gaf ook recht op een gratis…

Toen renden heel veel mensen met hun creditcards naar de tafels met de assistentes achterin om vijfhonderd dollar te betalen. Vijfhonderd dollar. Ze vertrokken met een lullig paars Kiyosaki-tasje, maar een hoofd in de wolken.

Geluk is een geloof. De laatste foto van David Shamy was er weer eentje van zijn fijne gezin, nu in een zwembad. „Kom erbij”, had David Shamy teder gezegd. „Het water is warm. En er is plaats voor iedereen.” Deze keer droegen ze allemaal kerstmanmutsen.