In Beeld

Nee, niet sentimenteel worden, dit is géén schattig ijsbeertje, dit is vorm. Een silhouet op een rode Mondriaan. Zo is het. De Britse kunstenaar Gary Hume (1962) leerde ons zo kijken. Hij maakte een aantal glimmend gekleurde ‘polar bear’-vormen met ditzelfde perspectief. Eentje is voorzien van een gestileerde opening tussen de ‘achterpoten’ – in de titel verwijst Hume naar tweeslachtelijkheid. Het is wellicht zijn protest tegen de milieuvervuiling, die deze afwijking bij ijsberen kan veroorzaken. Hoe dat zij, de opening maakt de overeenkomst met deze vorm met die gele vlek aan de rand van het wit des te frappanter. Je kunt er gemakkelijk filosofisch van worden. De beelden zijn elkaars compromis, zeg je dan. Ze zijn tegenpolen die samenvallen in een denkbeeldig midden. Hume maakte een vorm en benadert daarmee de realiteit. En de foto toont realiteit die vorm is geworden. Nu ja, niet dat we veel opschieten met die wijsheid. Dit is Flocke, na Knut een nieuwe, door zijn moeder verstoten publiekslieveling, weer van Duitse bodem. Naast vorm is Flocke vooral een dilemma. Had de natuur haar loop moeten hebben? Of moet Flocke gered worden, met als resultaat een nieuwe dégénéré? De knoop is al doorgehakt.