Column

For President!

Stond ik daar in Drachten op dat tochtige pleintje met een kleine duizend andere SBS-debielen te wachten tot Joran naar buiten zou komen om hem middeleeuws te lynchen, ging mijn telefoon. Amerikaanse vrienden. Ik ging er van uit dat ze het programma van Peter R. gezien hadden en net als ik een beetje in de war waren. Ik dacht in eerste instantie dat die Patrick gespeeld werd door de Chileen Da Silva, die gozer die toentertijd Mabeltje ontmaskerde als het vooronderliefje van dominee Bruinsma. Zij was die waif van die Lange!

Ik dacht even: Peter heeft een vaste kliek acteurs die hij kan laten opdraven voor dit soort klusjes. Maar daar belden mijn vrienden niet voor. Misschien wilden ze praten over het scheerwondje op Patrick zijn wang, maar ook dat interesseerde ze niet.

De hele zaak-Holloway zal ze jeuken. Volgens mijn Amerikaanse vrienden is het simpel: Joran heeft haar gewoon ordinair vermoord en daarna heeft zijn vader hem geholpen bij het wegwerken van het lijk. Dat vond die vader best een vervelende klus, want hij zat net porno te downloaden op de computer van zijn zoon. Ik legde hun uit dat het mij verder ook worst zou wezen, maar dat ik het programma nog wel een aantal malen zal gebruiken om mijn kinderen van het blowen af te houden. Wiet maakt meer kapot dan je lief is!!!

Nee, mijn vrienden belden over iets heel anders. Amerika was in rep en roer. Twee dagen voor Super Tuesday was bekend geworden dat Wouter Bos, de Nederlandse minister van Financiën, zich openlijk had uitgesproken voor Barack Obama. Het hele land stond op zijn kop. De vrouw van Obama was openlijk ontroerd, Hillary had vol woede en ongeloof naar het televisiescherm gekeken waarop Larry King de keuze van Wouter bekendmaakte en Obama had gestameld: „Thank You Wouter, thank you very, very much!”

Het nieuws is van coast tot coast gegaan, de internetsite van Barack is tijdelijk vastgelopen en zelfs de Republikein McCain was even uit het veld geslagen. Hij heeft het uiteraard niet hardop gezegd, maar hij acht zich in november kansloos als Obama zijn tegenstander is. Hij vindt het onbegrijpelijk dat Wouter zich zo vroeg heeft uitgesproken. Eigenlijk is nu alle spanning uit de verkiezingsstrijd. Een deel van Amerika baalt openlijk.

Hillary was terecht des duivels en heeft Bill opdracht gegeven om zich snoeihard te beklagen bij Jan Peter. Hij heeft onze premier telefonisch uitgelegd dat het geen pas geeft als een minister van een bevriende natie zich mengt in zulke belangrijke zaken. Bill zei letterlijk: „Wouter weet hoe belangrijk hij is, hoe zijn ware woorden worden gewogen en daarom is het onaanvaardbaar dat hij zich in dit stadium al uitspreekt voor Obama!”

Bill was kwaad, emotioneel, verbolgen en het was duidelijk dat hij het er niet bij liet zitten. Jan Peter zei dat Bill gelijk had en dat hij zou kijken wat hij nog kon doen, maar Bill maakte duidelijk dat het al te laat was.

Ik was verbijsterd toen ik dit allemaal hoorde in Drachten op het pleintje waar ik met mijn mes klaar stond om die Joran net zo’n houw over zijn gezicht te geven als zijn ondervrager Patrick. Maar opeens had ik geen zin meer. Alle lust tot lynchen was me ontnomen door de domme actie van Woutertje.

Ik vertelde het aan de andere SBS-kijkers en die vroegen me of ik ze eerst wilde uitleggen wie Obama, Clinton en McCain waren. Daarna heb ik ze verteld dat er binnenkort Amerikaanse presidentsverkiezingen worden gehouden, waarna ik heb uitgelegd wie Wouter Bos is.

„Dus Wouter Bos wil president van Amerika worden?” vroeg een van de agressieve kijkers, die verdacht veel op zijn eigen honkbalknuppel leek. Ik zei dat dat zo was. Dat scheelde me een uurtje en hem maakte het verder toch niet uit.

Zacht door de nacht reed ik naar huis. Peter R. for President? Joran for President? Patrick? Wouter? Ik vond het allemaal even goed!

Youp van ’t Hek