Zware pot

Onlangs overleed de echtgenoot van een kennis van mijn ouders. Als nuchtere Groningse is ze niet snel van haar stuk gebracht en ze beet zichzelf door de moeilijke tijd heen.

Een week geleden was het tijd om de urn op te halen. Niet in het bezit van auto of rijbewijs ging ze gewoon op de fiets naar het uitvaartcentrum. „Best groot en zwaar, zo’n pot“, vertelt ze mijn ouders later bij een kop thee. „Waarom heb je niet gebeld, dan hadden we je erheen gereden!“, zegt mijn moeder. „Oh nee, hoor, ’t ging best“, zegt ze, en ze voegt er nadenkend aan toe: „Maar ik geloof niet dat Jan al eerder in de fietstas zat.“ Sabine Go