Snel weg, voordat de kinderen exploderen

Sophie Hannah: The point of rescue. Hodder & Stoughton, 457 blz. € 18,95

Sophie Hannah: The point of rescue. Hodder & Stoughton, 457 blz. € 18,95

Een meisje van vijf drijft dood in haar emaillen bad met pootjes. Haar moeder drijft, elders in huis, met gekerfde polsen in het dieprode water van een ander bad. In de eufemistische clichétaal van de nieuwsberichten heet dit een ‘gezinsdrama’, ditmaal niet uitgevoerd door de vader, Mark, maar door de moeder, Geraldine. Mark Bretherick vindt het drijvende tweetal, en als de paniek en politie na enige tijd zijn verdwenen, rest hem ‘only the horror – cold, without the distraction of frenzy, stretching on and on’.

In de pijnlijke thriller The Point of Rescue is de taal van schrijfster Sophie Hannah het tegendeel van clichématig. De verwoesting van een gezin, de dood van een kind – gevoel en verhaal worden door Hannah gebracht met een verpletterende beknoptheid die haar parallelle carrière als dichter verraadt. Hannahs bundel Pessimism for Beginners, met bijtende gedichten voor verlaten vrouwen, werd vorig jaar genomineerd voor de Eliot Prize en geprezen om het oncomfortabel heldere inzicht in gezinsrelaties.

In The Point of Rescue presteert Hannah het onmogelijke: ze laat zien hoe afschuwelijk het is om een kind te verliezen, maar tegelijkertijd, via het dagboek van de dode Geraldine, hoe afschuwelijk het is om een kind te hebben. Het is zo’n groot taboe dat het pijnlijk is om te lezen. Dat kinderen monsters zijn, vijfjarige tirannen die – vanzelfsprekend buiten hun schuld – een 24-uurs regime van onderdrukking, list, bedrog en uitbuiting voeren. Zo kapot als vader Mark is van de dood van zijn gezin, zo kapot ging moeder Geraldine aan datzelfde leven.

Plaatsgenote Sally Thorning heeft het ook niet eenvoudig. Sally heeft een helse baan – ze is als sedimentatie-expert verantwoordelijk voor het redden van het wegzinkende Venetië – en dito man en kinderen. Als ze met haar man de kinderen uit school haalt, vlucht ze de auto uit: ‘Ik ben van nature een pessimist en schat dat ik twintig seconden heb om de voordeur te bereiken en zo de gevarenzone te verlaten voordat de kinderen exploderen’. Geen blije moeder, Sally.

Hannah bouwt haar thriller in een mijnenveld van relatietaboes en laat haar hoofdpersonen daarin ronddraven totdat je door de mist niet meer weet wie er nu sympathie verdient. Wel wordt helder dat sommige zaken in Geraldines dagboek niet kloppen. Een van de rechercheurs begint de krantenkop ‘Gezinsdrama!’ in zijn hoofd zelfs te vervangen door ‘Seriemoord?’. Het plot ontrolt zich virtuoos; wat blijft hangen is Hannahs alarmerende portret van moederschap.