Medeschuldig aan Jorans houding

Joran creëert zijn eigen universum, merkt Rob Wijnberg in zijn column op - een universum waarin het niet past dat een meisje tegenstribbelt of in coma raakt (nrc.next, 5 februari). Een ”domme, vervelende, naïeve, ietwat gestoorde jongen”, concludeert Aaf Brandt Corstius een dag eerder.

Maar zijn wij als volwassenen niet een beetje medeschuldig aan Jorans hebzucht, onverschilligheid en houding tegenover vrouwen? Wie creëert nu een wereld waarin kinderen opgroeien tot monsters? Wie tolereert dat muziekzenders clips over de jeugd uitstrooien waarin vrouwen puur als lustobject dienen? Wie geeft het `goede` voorbeeld door dikke sportauto`s als hoogste goed te zien? Door betrokkenheid te vervangen door onverschilligheid? Door winst te verheffen boven natuur en balans? Juist, dat zijn wij, volwassenen. Joran is opgegroeid in een harde, onverschillige wereld die wij hebben geschapen en waarvoor wij collectief verantwoordelijkheid zijn.