Ze vlocht de takken tot een vlaak

Vlamingen en Nederlanders verstaan elkaar niet meer, stond gisteren in de krant. De stem van Geert Mak is voor de gemiddelde Vlaming onverstaanbaar en vervangen door een prettige Vlaamse stem. Kun je je iets bij voorstellen, de stem van Geert Mak is niet het ideale hoorspelgeluid, wij zouden óók best een prettige Vlaamse stem willen horen.

In Tien voor taal , gisteravond met heel veel glans gewonnen door drie Vlaamse dames, leest de Vlaamse presentator altijd de opgaven voor aan de Nederlandse ploeg, en de Nederlandse presentatrice praat tegen de Vlaamse ploeg. Het idee daarachter zal ongetwijfeld onpartijdigheid zijn geweest, de presentatoren zijn altijd voor hun eigen land, maar nu kan het ineens als een extra handicap worden opgevat. Niet alleen moet je vreemde woorden en uitdrukkingen kennen: „Ze vlocht de takken tot een vlaak”, of behendig woorden aaneenrijgen, ook moet je vreemde accenten verstaan.

Het is altijd een leuk programma, dat Tien voor taal. Het wordt met vaart gebracht, je kunt thuis lekker mee gillen op de bank en je verbeelden dat je het niet zo heel slecht gedaan zou hebben en soms leer je er ook nog wat van. Die vlaak bijvoorbeeld. Dat is een lichte schutting. Het allitereert ook meteen lekker: een vlaak vlechten.

Dat het geen zin heeft om tegen taalveranderingen te strijden, zei cabaretier Erik van Muiswinkel taalkundig correct. Talen veranderen nu eenmaal, daar doe je niets aan, maar dat het toch wel een zegen zou zijn als iedereen eens op zou houden met dat „Ik heb zoiets van…” En als je dat op de televisie zegt dan kan dat voor je geregeld worden: „Ik heb zoiets van” is verbannen. Weg. Bestaat niet meer. Verhuisd naar room 101, de kamer uit George Orwells roman 1984 waar men zijn ergste angsten tegenkomt. Daar zit dat zinnetje nu voor straf, samen met reclamemannetjes die verkleed zijn als bankbiljet of zoiets, Mel Gibson en het medium Char. Allemaal verbannen door Van Muiswinkel in het programma Room 101 dat door cabaretier Jan Jaap van der Wal wordt gepresenteerd in een intiem theatertje met publiek, en waarin gasten hun grootste ergernissen uit de doeken doen, die dan wel of niet worden verbannen. Dat ligt aan de overtuigingskracht van de gast.

Bij zijn filippica tegen Mel Gibson wilde Van Muiswinkel eigenlijk het hele christelijke geloof in de ban doen, maar hij noemde dat gemakshalve ‘Mel Gibson’, de regisseur van onder meer Passion of the Christ. Van Muiswinkel begreep wel dat het passieverhaal iets wilde zeggen, volgens hem was de boodschap: hoe erger je het op aarde hebt gehad, hoe meer je beloond zal worden in de hemel, maar hij vond: „Om daar nu in de moderne tijd nog boodschappen aan te ontlenen, daar heb ik grote moeite mee.” Dat viel een beetje tegen, zo’n oversimpele visie van iemand die niet dom is en die, dat is altijd heerlijk als je dat eens tegenkomt op de televisie, heel goed formuleert. Maar ja. Het is amusement.

Had ook echt zin in amusement en wetenswaardigheden gisteren, na al die misdaad en verkiezingen. Maar na een Duits programma over het uitsterven van de mensapen, die bovendien juist door de mensen die ze willen beschermen besmet worden met ziekten waaraan ze overlijden, ging ik toch nog héél even bij Pauw & Witteman kijken en zag daar Charles Groenhuijzen voordoen hoe je als Amerikaanse politicus een zaal toespreekt. Heerlijk. En we wilden wat graag even lachen want daarvoor had een SBS6-reporter net onthuld (het is de week van de SBS6-onthullingen) dat de beveiliging op Schiphol zo lek is als een mandje, waarop de direct verantwoordelijke laconiek reageerde met „We doen ons best” en „We houden ons aan de regels”. Gaat u gerust slapen.

Intussen legt Schiphol-personeel, als het dat wil, fluitend een bom in een vliegtuig, loopt niet-Schiphol personeel met het kaartje van wel-personeel in de hand achteloos naar binnen en is het kinderspel om kostbare ladingen te stelen, want uitgaand personeel wordt sowieso nooit gecontroleerd. En wij passagiers maar met doorkijkzakjes shampoo sjouwen.