Duffy: the next big thing

Terwijl het mediacircus rond de debuut-cd van de nieuwe Londense zangeres Adele hier nog moet losbarsten, zien we aan de horizon the next next big thing al gloren. Ook hier gaat het om een vrouw wier stem als „sensationeel” wordt omschreven. Deze aankomende ster is 23 en heet Duffy. Ze is blonder dan Kate Nash, slanker dan Adele en frisser dan Amy Winehouse. Afgelopen dinsdag maakte ze haar Nederlandse debuut, in Odeon in Amsterdam.

Op het podium draagt Duffy een zwarte sixties-jurk tot op de knie, zwarte naaldhakken en vleeskleurige panty’s. Het enige eigentijdse aan haar voorkomen is het just-out-of-bed-kapsel. Duffy kan groots uithalen, maar heeft in haar stem een roestig randje dat het harteleed intenser en doorleefder maakt dan je tijdens haar vocale glijvluchten zou vermoeden.

Die stem zit ingebed in een gracieus bandgeluid, met aanzwellende violen, pianoriedels, percussie en wat knerpende gitaaraccenten. Ook in Odeon waren zes muzikanten bezig Duffy te omlijsten, al kwamen de violen hier uit een keyboard.

Na de hausse van stekelige gitaarbands die Engeland de afgelopen vijf jaar in zijn greep hield, lijkt het land nu vol te stromen met warmbloedige zangeressen, die geen deel uitmaken van een band maar zichzelf en hun stem nadrukkelijk op de voorgrond plaatsen. Want behalve Winehouse, Kate Nash, Adele en Duffy, staat in de coulissen ook folkzangeres Laura Marling al klaar.

Met Adele en in mindere mate met Amy deelt Duffy een voorkeur voor ballades en nostalgische instrumentaties. Je zou dit soort muziek eerder bij een chanteuse uit de jaren vijftig verwachten; met sensationele strijkers en een schaamteloze snik in de piano en gitaar. Maar nee, het zijn moderne, jonge vrouwen (Adele is 19 jaar) die kiezen voor het soort grandeur dat zich reeds bewezen heeft. Het publiek is enthousiast. Wat zou dit betekenen? Er zijn economen die een correlatie zien tussen de lengte van de rok in damesmode en opleving in de economie. Er zijn ook economen die de populariteit van ballads in verband brengen met recessie. Zo bezien was Killing Me Softly, in 1971 gezongen door Roberta Flack, een voorbode van de economische crisis die Amerika even later trof.

Dus als ballades zingende zangeressen nu in de mode raken, is dat misschien reden voor financiële zorg.

Duffy’s single Mercy is nu uit. Voor gratis download van het nummer Breaking My Own Heart, kijk op iamduffy.com