Zwarte muzikanten, dat is wel een leuke gimmick

Jay-Z Foto Isabel Nabuurs 15-09-2006, HMH AMSTERDAM JAY Z FOTO ISABEL NABUURS NABUURS, ISABEL

Organisator Michael Eavis van het driedaagse zomerfestival Glastonbury in Engeland bouwde de spanning de afgelopen dagen op als een Peter R. de Vries in topvorm. Het begon met de mededeling dat een van de hoofdacts op het popfestival een zwarte artiest zou zijn. Later gaf hij de informatie vrij dat het om een zwarte artiest uit New York ging. Toen miljoenen mensen aan zijn lippen hingen, onthulde Eavis triomfantelijk dat hij Jay-Z had geboekt omdat hij wilde „breken met de traditie door iets totaal anders neer te zetten. Hij is aantrekkelijk voor jongeren.”

Iets-totaal-anders. Het is 2008. Dertig jaar na de doorbraakhit Rapper’s Delight. Twintig jaar na cruciale albums als Straight Outta Compton van NWA en It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back van Public Enemy die het entertainmentlandschap flink hebben omgewoeld. Twaalf jaar nadat Jay-Z zelf debuteerde met het intense Reasonable Doubt. Hiphop ís popmuziek, al decennia. En het belangrijkste popfestival van Engeland is daar nu ook achter.

„Hé Michael, je spreekt met 2008. Er schijnen nu ook negers te zijn die muziek maken.”

„Haha, grapjas.”

„Nee, echt. En ze zijn nog best populair ook.”

„Zwarte muzikanten, dat is wel een leuke gimmick. Maar niet te veel. Straks beweren ze nog dat ze de rock-’n-roll hebben uitgevonden, ofzo…”

De focus van de Europese popindustrie ligt erg op blanke rock. De grote popfestivals boeken liever nóg een keer Iggy Pop dan een hiphopact die de laatste tien jaar wél een hit heeft gehad. In recente overzichten van beste albums aller tijden in OOR worden zowel de nationale als de internationale lijst volledig gedomineerd door blanke acts. Ooit logeerde een Afro-Amerikaan bij mij die in OOR een lijst zag van de belangrijkste popacts uit de 20ste eeuw. Elvis stond op 1. Op de bijbehorende tekening was Little Richard zijn schoothondje. „They are fucking racists”, fulmineerde hij.

Ik ken mijn collega’s en het zijn geen racisten. Ze houden gewoon van blanke rock en hebben zodra het over vooral moderne zwarte muziek gaat vaak flinke oogkleppen op.

Voor Pinkpop 2008 zijn Foo Fighters, Metallica en Rage Against The Machine bevestigd. Ik dacht eerst dat het de line-up van Pinkpop Classic betrof maar daar zal dan wel Bill ‘Rock Around The Clock’ Haley voor worden gereanimeerd.

Ik heb niets tegen oude hippies en kijk vol verwachting en met nostalgisch genoegen uit naar het nieuwe Metallica-album. Maar het is hilarisch dat een popfestival een act ‘speciaal voor jongeren’ aantrekt; popmuziek is per definitie jongerencultuur. Het wachten is dan ook op een popfestival of poptijdschrift dat zich voor de verandering eens op dít millennium gaat richten.