Nieuwe film Akin ingewikkeld en gewoontjes

Auf der anderen Seite. Regie: Fatih Akin. Met: Nurgül Yesilçay, Nursel Köse, Hanna Schygulla.In 11 bioscopen.

Het siert de Duits-Turkse regisseur Fatih Akin dat hij in Auf der anderen Seite zijn koers verlegt en niet probeert om het succes van zijn prachtfilm Gegen die Wand te herhalen. Waar zijn vorige speelfilm zich vooral afspeelde in de nacht, baadt zijn nieuwe film in het zonlicht. Waar hij eerst streefde naar maximale gedrevenheid, kiest hij nu voor een kalm tempo.

Akin schuift twee verhalen in elkaar. Ali (Tuncel Kurtiz) doet, na een goede dag bij de paardenrennen, het aanbod aan de prostituee Yeter (Nursel Kose) om bij hem in te trekken. Als hij haar tijdens een ruzie per ongeluk doodslaat, wil zijn zoon Nejat (Baki Davrak) niets meer met hem te maken hebben.

Nejat geeft zijn baan op als docent in de Duitse literatuur en vestigt zich als boekhandelaar in Istanboel. Het tweede verhaal gaat over de politieke activiste Ayten (Nurgül Yesilçay), die op de vlucht voor de Turkse politie in Duitsland terecht komt en daar onder de hoede wordt genomen door Lotte (Patrycia Ziolkowska). Als zij als illegaal wordt teruggestuurd naar Turkije, hangt haar een lange gevangenisstraf boven het hoofd. Lotte gaat haar achterna. Ook Lotte komt net als Yeter om het leven door een gebeurtenis die het midden houdt tussen een noodlottig ongeval en een misdaad. De dood van beide vrouwen wordt vooraf aangekondigd met de tussentitels ‘Yeters dood’ en ‘Lotte’s dood’.

De twee verhalen zijn met elkaar verbonden. Ayten is de dochter van Yeter, en Lotte huurt een kamer in Istanboel bij Nejat. Maar ze weten dat niet van elkaar en komen er slechts bij benadering achter hoe dicht ze bij elkaar staan.

Dat klinkt in een beschrijving al nodeloos ingewikkeld en gezocht en zo pakt het ook uit. De twee verhalen versterken elkaar niet en komen ook individueel niet echt tot leven. Anders dan in Gegen die Wand probeert Akin hier ook politieke kwesties aan de kaak te stellen – de positie van asielzoekers in Duitsland en politieke repressie in Turkije – maar hij blijft daarbij steken in sjablonen.

Ook de stijl van de film kan het haperende scenario niet redden. Die is – wie had dat gedacht na Gegen die Wand – nogal gewoontjes. Wat is gebleven, is Akins vermogen om het beste uit zijn acteurs te halen. Die zijn stuk voor stuk uitstekend, met als uitschieter Hanna Schygulla, maar voor de film als geheel is dat niet genoeg.