‘Istanboel is veel te ruig voor mij’

Fatih Akin wilde een film maken over de verhouding tussen Duitsland en Turkije. ,,Ik geloof niet in multiculturaliteit.”

Bas Blokker

In mei 2007 dong Auf der anderen Seite in Cannes mee naar de Gouden Palm, maar het was snel duidelijk dat de nieuwe film van de van de Turks-Duitse regisseur Fatih Akin niet de kracht en impact had van diens Gegen die Wand uit 2004. Het scenario legt een te zwaar weefsel over de film. De 33-jarige regisseur slaapt niet slecht van de kritiek. In Gent, waar in oktober de film op het festival te zien was, zat hij er ontspannen bij, halflang, pikzwart haar, met zijn Lonsdale vest en een joekel van een Swatch horloge. Hij wilde een film maken over de reis van Turkije naar Duitsland en van Duitsland naar Turkije, en dat had hij gedaan.

Modieus thema, multiculturaliteit.

„Deze film gaat niet over multiculturaliteit. Daar geloof ik niet in. Ik geloof in globalisering. Nou ja, ik geloof dat de effecten van globalisering voor 50 procent goed en voor 50 procent slecht zijn.”

Is deze film dan uw waarschuwing: pas op de verkeerde 50 procent?

„Geen waarschuwing. Ik ben geen didacticus.”

Er zitten in de film veel elementen die raakvlakken met uw leven moeten hebben, zoals de aantrekkingskracht van Turkije op Turken in Duitsland.

„Met Turkije heb ik een verhouding zoals met een vrouw. Geen gemakkelijke vrouw. Ze eist altijd meer van je.”

U heeft Istanboel liefdevol geportretteerd in ‘Crossing the Bridge’.

„Istanboel is nog erger. Daar moet ik een paar weken per jaar naar toe, maar langer houd ik het niet vol. Het is mij er veel te ruig.”

Het gaat er in uw films anders nogal gewelddadig aan toe – het is bijna alsof u zich daarin verlustigt.

„In het echt heb ik een hekel aan mensen die vechten. Maar in een personage zie ik het graag. Vechten heeft altijd iets romantisch en het is visueel erg krachtig.”

Waarom geeft u met tussentitels enkele belangrijke plotwendingen al weg?

„Omdat ik me in deze film niet afvraag wie er wel of niet doodgaat, maar wat de overlevenden met dat gegeven doen. Door de tussentitel krijgt het laatste telefoontje van Lotte en haar moeder veel meer dramatische kracht.

Als ik Auf der anderen Seite in een genre zou moeten plaatsen, dan is het geen thriller, maar een tragedie.”