Depp zingt niet goed genoeg voor ‘Sweeney Todd’

Sweeney Todd. The Demon Barber of Fleet Street. Regie: Tim Burton. Met Johnny Depp, Helena Bonham Carter. In 34 bioscopen.

Bij de Britse Reclame Code Comissie is een klacht binnengekomen van iemand die zich bekocht voelde, omdat de trailer van Sweeney Todd. The Demon Barber of Fleet Street nergens duidelijk maakt dat het hier gaat om een musical.

Kennelijk verwachten de producenten dat de nieuwe film van Tim Burton en Johnny Depp minder bezoekers zal trekken, als bekend wordt dat de film inderdaad geheel gezongen is. Depp is te zien in de titelrol, als kapper die de kelen van zijn klanten doorsnijdt. Hij wordt verteerd door mensenhaat, nadat de kwaadaardige rechter Taupin hem van zijn grote liefde heeft gescheiden en vijftien jaar dwangarbeid heeft opgelegd. Hij zint op wraak en krijgt daarbij hulp van Mrs. Lovett (Helena Bonham Carter), die de lichamen van zijn slachtoffers verwerkt tot pasteitjes, die al snel bekend staan als de lekkerste van Londen.

Een regisseur van Burtons statuur wil uiteraard meer doen dan alleen de beroemde musical van Stephen Sondheim zo direct mogelijk naar het filmdoek vertalen. Sweeney Todd is dan ook niet de musical zoals Sondheim die heeft geschreven. Veel liedjes en zelfs personages hebben de film helemaal niet, of alleen sterk bekort gehaald. Bovendien heeft Burton, met toestemming van Sondheim die een vetorecht had over de casting, gekozen voor zijn vaste acteurs en niet voor echte zangers.

Dat laatste pakt ongelukkig uit. Als ongeoefende zangers schieten Depp en Bonham Carter niet alleen muzikaal tekort. Ook dramatisch is de film vlak door hun muzikale beperkingen. De liedjes en de vertolkingen daarvan moeten immers het verhaal vaart en kleur geven. Dat lukt hier maar tot op zekere hoogte. Depp kan wel erg goed de onmetelijke melancholie van Todd voelbaar maken.

Sweeney Todd en Tim Burton lijken voor elkaar gemaakt. Al zijn films spelen zich af in hypergestileerde fantasiewerelden met horrortrekjes. De musical staat al bol van lugubere taferelen en groteske overdrijving. Burton doet er nog een schepje bovenop, door de messen nóg meer te laten glinsteren, en bloed nóg harder te laten rondspuiten. Te veel, alles bij elkaar.

De film leeft enorm op als Sacha Baron Cohen zijn lied mag zingen, als de barbier Signor Adolfo Pirelli, die een knipwedstrijd aangaat met Todd. Dan valt er bij alle dodelijke ernst zowaar ook nog wat spelplezier te bespeuren.