Obama is goed maar Clinton is beter, zegt New York Times

Vandaag is het Super Tuesday: de cruciale ronde in de voorverkiezingen in de VS.

The New York Times heeft een stemadvies uitgebracht.

De vroege voorverkiezingen hebben twee sterke kandidaten voortgebracht: Hillary Clinton, de briljante en soms kil ogende senator uit New York; en Barack Obama, de stralende en nog altijd ongedefinieerde senator uit Illinois. The New York Times doet een sterke aanbeveling voor Hillary Clinton als de Democratische presidentskandidaat.

Met deze keuze ontkennen we niet de aantrekkingskracht of talenten van Obama. Het idee van een eerste Afrikaans-Amerikaanse kandidaat voor een grote partij is ook opwindend, net als het vooruitzicht van een eerste vrouwelijke kandidaat. Maar ‘de eerste zijn’ is nog geen grondslag voor een keuze.

Obama en Clinton zouden allebei goed zijn voor het herstellen van het Amerikaanse imago in de wereld, waaraan president Bush zo veel pijnlijke schade heeft berokkend. Zij zijn beiden vastbesloten om niet alleen het imago, maar ook de rol van de VS in de wereld te veranderen.

Wat betreft de grote kwesties verschillen de twee kandidaten niet veel. Ze beloven beiden het einde van de oorlog in Irak, meer billijke belastingen, effectievere overheidsuitgaven, meer aandacht voor sociale kwesties, een herstel van burgerlijke vrijheden en het einde van de verdeeldheid zaaiende politiek van George W. Bush en Karl Rove.

Obama heeft een mooie campagne opgezet rondom het thema ‘verandering’, maar heeft geen monopolie op de ideeën die het bestuur in de VS zullen verbeteren. Clinton benadrukt soms te veel het belang van haar curriculum vitae. Maar luisterend naar de manier waarop zij praat over het presidentsschap, haar beleidsvoornemens en haar oplossingen voor de grootste problemen van de VS, zijn wij zeer onder de indruk geraakt van haar kennis, haar intelligentie en, inderdaad, haar ervaring.

Iedere Democraat zal nog zwaardere aanvallen op diens geschiktheid als president te verduren krijgen. Maar Clinton is daarvoor al met vlag en wimpel geslaagd, door haar ervaring in de Senaat te gebruiken om zichzelf te profileren op het gebied van nationale veiligheid en respect af te dwingen bij wereldleiders en het Amerikaanse leger. Zij zou een sterke commander-in-chief zijn.

Op binnenlands gebied heeft Clinton diverse complexe beleidsproblemen aangepakt, en soms gefaald. Ze heeft zich bereid getoond te leren en te veranderen. Haar huidige voorstellen omtrent ziektekostenverzekering tonen een duidelijke verandering ten opzichte van haar eerdere, notoire rooftocht op dit gebied. Ze heeft begrepen dat machtige partijen niet zomaar buiten de vergaderingen kunnen worden gehouden. Ze begrijpt ook dat alle Amerikanen verzekerd zouden moeten zijn – terwijl ze de mogelijkheid behouden om hun verzekering te kiezen.

Toeschouwers van Obama krijgen het gevoel dat er iets mogelijk is, en niet alleen vanwege diens retorische hoogstandjes. Hij laat kiezers zien dat hij begrijpt hoezeer ze verlangen naar een adempauze na zo veel jaren Bush, naar leiderschap en visie, en naar ware eendracht. Wij verlangen daar ook naar. Maar we hebben dan wel concrete plannen nodig; een duidelijker beeld van hoe hij zal regeren.

De volgende president zal direct moeten gaan werken aan uitdagingen die concrete oplossingen vereisen. Clinton is daarom, op dit moment, beter geschikt als president.

We waren tegen het besluit van president Bush om Irak binnen te vallen, en we zijn het nu oneens met Clintons steun voor de resolutie aangaande het gebruik van geweld. Maar dat is nu de kwestie niet; de vraag is hoe de oorlog beëindigd zal worden. Clinton lijkt zich niet alleen meer bewust van de implicaties van terugtrekking, maar denkt ook al na over de benodigde diplomatieke en militaire maatregelen om de chaos in Irak in te dammen zodra de Amerikaanse troepen vertrekken.

Qua binnenlands beleid spreekt Obama meer over de schade die Bush berokkend heeft aan de burgerlijke vrijheden, de kracht van de wet en het evenwicht tussen de machten. Clinton heeft zich daar echter ook op toegelegd, en is meer dan Obama bereid om de enorme taak op zich te nemen om uit te zoeken waar, hoe en hoe vaak de macht van de regering is misbruikt – en wat daaraan gedaan moet worden.

We weten dat ze in staat is om mensen te verenigen én te leiden. We hebben haar in 2000 talloze steden zien afstruinen in de staat New York. Ze overtuigde sceptische kiezers, maakte haar beloftes waar en werd herkozen in 2006. Ze zal nu hetzelfde moeten doen met een zeer divers Amerikaanse kiezersschare. Zij is de beste kandidaat voor de Democraten om het Witte Huis te heroveren.

Hoofdcommentaar uit The New York Times van 25 januari 2008.