Carnaval vieren kun je leren

Carnavalsvereniging de Bier Buike Club heeft voor het eerst een prinses gekozen.

Vorig jaar werd Hassan I al tot de eerste Marokkaanse prins in Nederland gekroond.

Prinses Natasja (links vooraan) kleedt zich om op een hotelkamer. (Foto Joyce van Belkom) Nederland, Weert, 03-02-2008 Natascha (vooraan) kleedt zich om op een hotelkamer voor de receptie. Foto: Joyce van Belkom Belkom, Joyce van

Hassan stapt rond elf uur ‘s avonds het bomvolle café De Brug binnen. Er stijgt een luid gejoel op. „Hassan! Hassan! Hassan!” Hassan, gekleed in een paarse pandjesjas vol glimmende lovertjes en een roze stropdas, steekt zijn handen in de lucht, lacht en wringt zich tussen de feestgangers door naar Natasja Broens-Van Winkel. Ze draagt een kort roze jurkje, witte kousen met kant, rijglaarsjes en op haar knalroze pruik een roze steek met frikadellen. Hij feliciteert haar hartelijk en wenst haar veel succes het komende jaar.

Natasja is net gekozen tot prinses van carnavalsvereniging de Bier Buike Club. Ze is eerste carnavalsprinses van Weert. Ze houdt in café De Brug haar receptie, geflankeerd door haar twee “miz adjudânten”, vriendinnen in dezelfde roze jurkjes en met roze pruiken maar dan zonder steek. Ze deelt medailles uit: geblakerde frietzakjes aan een gevlochten koord. Precies een jaar geleden stond Hassan op haar plaats. Hij was ook een primeur. Hij werd toen door de Bier Buike Club gekroond tot carnavalsprins Hassan I. De eerste Marokkaanse carnavalsprins in Nederland.

Sinds het weekend verkeert heel Zuid-Nederland in de carnavalsroes, die tot morgen zal aanhouden. Het feest gaat aan veel Nederlanders van boven de rivieren voorbij. Anderen komen kijken naar de carnavalsoptochten. Met een muts vol opgenaaide badeendjes, een haarband met konijnenoren of een pluche hoed in de vorm van een glas bier vergapen ze zich aan de prachtig opgetuigde praalwagens.

Zoals de wagen vol oosterse prinsen in een reusachtig hemelbed, die ontwaken met de carnavalsmuziek, in de palen van het bed klimmen en het publiek bestrooien met confetti. Maar toeschouwers blijven toeschouwer. Er zijn er maar weinig noordelingen die zich daarna in een van de overvolle cafés meehossen op de carnavalskrakers. Je bent ermee opgegroeid of je bent het niet.

Hoewel.

„Je kunt het leren”, zegt Hassan (24). Hij werd geboren in Marokko. Op zijn vierde verhuisde hij, zijn moeder, zijn zeven zussen en broer naar Weert, waar zijn vader al werkte als productiemedewerker. Hij is de op een na jongste. „De carnavalsmuziek trekt me niet zo”, zegt hij, „maar verder vind ik alles geweldig. Iedereen is verkleed, iedereen is op z’n best, iedereen doet mee. Het is zo gezellig.”

Het idee om Hassan tot prins te kronen kwam van Johan Wulms (37), voorzitter van de Bier Buike Club. Net als het idee om dit jaar geen prins maar een prinses te kiezen. Wulms, in felroze kostuum, werkte vorig jaar in Hostellerie Munten in Weert als kok. Hassan, student aan de hoge hotelschool in Maastricht, werkt daar al sinds zijn achttiende elk weekend in de bediening.

Elke vereniging – Weert heeft met 48.000 inwoners meer dan zestig carnavalsverenigingen – kiest elk jaar een prins en Wulms vindt het leuk nét even anders te kiezen dan anderen. „Carnaval staat bol van de protocollen die je vooral niet té serieus moet nemen.”

Natasja Broens is het daar helemaal mee eens, vertelt zij eerder op de avond in de bruidssuite van Hostellerie Munten, als zij en haar twee adjudanten hun Japanse kostuums voorzichtig uitpellen. In oktober zijn ze al begonnen met het naaien van de glimmende, zijden jurken vol stiksels. De kunstig gevlochten zwarte pruiken van piepschuim hebben ze laten maken. Natasja behoort tot de grootste vereniging van Weert, de Rogstaekers, en is gevraagd om prinses te worden van de Bier Buike Club. De Rogstaekers wonnen met hun Japanse act, in de optocht met reusachtige draak, de eerste prijs voor grote gezelschappen.

Carnaval is feesten met vrienden, familie en bekenden. In grote feesttent op het plein klitten leden van verenigingen bij elkaar, meestal hetzelfde uitgedost. Het is het feest van jong en oud. De pubers doen enthousiast mee als opa en oma. Het is: ons kent ons. Weertenaren die Weert hebben verlaten, komen juist met carnaval terug naar Weert, zegt miz adjudant Ellen Theunissen terwijl ze het roze jurkje van prinses Natasja probeert dicht te ritsen. „Je komt die oude schoolvriendin tegen, de buurman van vroeger en je hebt lol met je vrienden.”

Ellen heeft een vriendin die nu in Haarlem woont maar elk jaar met carnaval terugkeert naar Weert. Ellen: „Op de school van haar kinderen zegt ze: ‘Als buitenlandse kinderen vrij krijgen voor het suikerfeest en het offerfeest, wil ik vrij voor carnaval. Dát feest wil ik mijn kinderen meegeven’.”

De moeder van Hassan had die drang niet zo, al vindt ze haar carnavalvierende zoon wel grappig. Zijn vader vond alle aandacht bij kroning een tikje te veel, zegt Hassan lachend. Zeker toen de dispuutgenoten van Hassan, hij is praeses bij studentenvereniging Amphitryon in Maastricht, een kameel huurden waarop Hassan vervolgens het dorp rondreed. De eerste carnavalsprins van Marokkaanse afkomst ooit werd door de pers tot in het buitenland interessant gevonden. Het maakte hem tot symbool van integratie. „Hij spreekt vloeiend Weerter dialect, heeft ontiegelijk veel humor, maar verloochent zijn wortels niet”, zegt Johan Wulms. „Een symboolfunctie? Ach, ik ben wie ik ben”, zegt Hassan. Hij vindt het prachtig dat er nu een prinses is, hij vond het prachtig om prins te zijn. Alleen vond hij het een beetje sneu voor de echte stadsprins van Weert. „Alle aandacht ging niet naar hem uit maar naar mij.”