Op ‘Giulio Cesare’ rust een vloek

Opera Giulio Cesare van G.F. Händel door de Nationale Opera Brussel. Gezien: 29/1 Kon. Muntschouwburg Brussel. Herh. t/m 7/2 Brussel; 16 t/m 23/2 Stadsschouwburg Amsterdam. Res. 020 6242311/ 6255455. Radio 4: 16/1 19 uur.

Er lijkt een vloek te rusten op de magnifieke productie van de Händel-opera Giulio Cesare van het regisseursechtpaar Karl-Ernst en Ursel Herrmann. Toen de voorstelling in 2001 in de Amsterdamse Stadsschouwburg zestien keer werd vertoond, waren er voortdurend keelproblemen in beide casts. De zieke zangers beeldden noodgedwongen vier uur lang – zonder een mond open te doen – hun rol uit op het podium, terwijl invallers vanuit de orkestbak zongen.

Ook nu, bij de serie Brusselse voorstellingen van Giulio Cesare die voorafgaat aan de Amsterdamse reprise, was het onheil weer present. De repetities, opnieuw met twee casts, werden geteisterd door ziekte, zei intendant Peter de Caluwe vorige week op het podium van de Brusselse Muntschouwburg. Hij heeft er ervaring mee, want hij was destijds verantwoordelijk voor de casting bij de Nederlandse Opera.

Bij de voorstelling die ik zag was dirigent René Jacobs ziek, net als beide vertolkers van Sesto. Nu zong Regina Richter vanuit de bak de rol van de wraakzuchtige zoon van de onthoofde Pompeo, die op het podium werd geacteerd door een regie-assistent. En het prachtige Freiburger Barockorchester werd met succes geleid door en koordirigent Piers Maxim.

De alt Marijana Mijanovic, die in Amsterdam zelfs nooit meer toekwam aan zingen, revancheert zich nu in de titelrol van Caesar. Hij bedwong Egypte al voor het begin van de opera en heeft hier een entree heeft met de fameuze oneliner ‘Ik zag, kwam en overwon’, hier ook een soundbite.

De andere cast, die met countertenor Lawrence Zazzo als Caesar, heeft een Hollands aandeel. Tania Kross is Tolomeo, de broer van Cleopatra. Christianne Stotijn is Cornelia, de echtgenote van de onthoofde Pompeo. Stotijn alterneert met Charlotte Hellekant. Cleopatra wordt vertolkt door Danielle De Niese of Sandrine Piau. De laatste zong in Brussel onwaarschijnlijk mooi. Want Giulio Cesare blijft een visueel èn vocaal feest.

De enscenering is zoals altijd bij de Herrmannen een wonder van schoonheid en verbluffende theatertechniek. De opera speelt zich af in het papyrusriet langs de Nijl, een doolhof waarin de personages elkaar telkens tegen komen èn een symbool voor het politieke moeras waarin Caesar na zijn overwinning terechtkomt. Uiteindelijk wordt ook Tolemeo, een fascinerend-liederlijke rol van Brian Asawa, onthoofd. Pas dan kan Caesar Cleopatra ongestoord het hof maken.

De voorstelling is her en der wat veranderd en is nu kuiser èn sexier tegelijk en bovendien komischer geworden. Dat is te danken aan de Franse countertenor Dominique Visse die met een unieke ironiserende présence het podium beheerst in de kleine rol van Nireno, de vertrouwelinge van Cleopatra.

Mijanovic bleek na een wat zwakke start met haar donkere alt een sterke vertolkster van Caesar, al is dat personage minder grillig en complex dan destijds in Amsterdam in de vertolking van David Daniels, toen die eindelijk weer kon zingen.