Gaat nog eens iemand op promoveren, de Jorantaal

Een van de betere afleveringen van Taxi. Dat vond ik het programma van Peter R. de Vries, waarover ik verder niets hoef uit te leggen, want ik denk dat Peter zoekt de Waarheid qua kijkcijfers wel uitgekomen is boven Boer zoekt Vrouw. Was ik eerst nog in een wat melige stemming door al die Peter R.-termen als ‘leugenaarslogica’ en ‘daderwetenschap’ (uiteraard zonder een spoor van ironie gebracht door Peter R. zelve), naarmate het programma vorderde en Joran zich in de Range Rover tot een soort bekentenissenverslaafde ontpopte, raakte ik minder melig en danig onder de indruk.

Niet onder de indruk van Peter R., al heeft die mooie cameraatjes, indrukwekkende gps-systemen en schitterende tanden, maar onder de indruk van Patrick van der Eem, de man die Joran al die bekentenissen al rijdend in zijn Range Rover ontlokte. Het soort bekentenissen-in-een-auto-met-verborgen-cameraatjes waar Joris Linssen met terugwerkende kracht héél jaloers op zou kunnen worden.

Deze Patrick was erin geslaagd binnen enkele maanden de beste vriend van Joran te worden, terwijl zijn eigenlijke plan was om Joran bekentenissen te ontlokken. Knap vond ik dat, van Patrick. Want als ik Joran was, en een vaag type met een enorm litteken zou ontmoeten in een casino, en dat type zou vervolgens maandenlang met mij rondrijden in een Range Rover en mij aanhoudend ondervragen – tja, dan weet ik niet of ik hem echt zou vertrouwen.

Maar Joran vertrouwde Patrick wel, en vertelde, in een interessante mengeling van keurig Nederlands en coño-punani-Papiaments (gaat nog eens iemand op promoveren, de Jorantaal) werkelijk alles wat hij met Natalee Holloway had gedaan.

En zo kreeg ik, toen ik Joran zo opgelucht zag kijken omdat hij eindelijk een vriend had met wie hij al deze ongezellige anekdotes kon delen, een beetje medelijden met Joran. Natuurlijk, hij had geraffineerde leugens verkocht en listige afspraken gemaakt (ik praat nu even in Peter R.-lingo), maar er waren een paar seconden tijdens de uitzending dat ik met Joran te doen had. Dat ik een domme, vervelende, naïeve, ietwat gestoorde jongen zag die opgetogen was dat hij eindelijk zijn verhaal kon vertellen.

Tegen een vage vriend met een auto vol camera’s.

Ik was dus blij toen Joran aan het eind van de uitzending ging pochen dat het hem allemaal niks gedaan had, met die hele Holloway. Gelukkig, toch een echte ploert.