Dertien seconden

Het stoom kwam na afloop van de wedstrijd uit de oren van Feyenoordtrainer Bert van Marwijk: ‘Als je zo aan de wedstrijd begint…’ Hij doelde op de eerste dertien seconden van de klassieker tegen Ajax in de Arena.

Het was half één. Feyenoord mocht aftrappen. Op dat moment stond de centrale verdediger Kevin Hofland nog stil op het veld. De Feyenoorder kon een stevige wedstrijd verwachten tegen Ajax. Straks zou spits Klaas Jan Huntelaar op hem afkomen en duels met hem uitvechten.

Dertig meter voor hem zag hij hoe twee medespelers bij de bal stonden in het middencirkel. Hofland had zich vlak voor het zestienmetergebied geposteerd. Achter hem alleen nog keeper Timmer.

De scheidsrechter floot.

Spits Roy Makaay tikte de bal van de middenstip naar een medespeler. De wedstrijd was nu officieel begonnen. Kevin Hofland wist toen nog niet wat hem zo zou overkomen.

Hoe geconcentreerd begint een speler aan een belangrijke wedstrijd?

Uit mijn theatertijd herinner ik me dat je niet te lang over concentratie moet nadenken. Je moet erop vertrouwen dat je geconcentreerd bent op de juiste momenten.

Als ik me moedwillig ging concentreren op het onthouden van tekst, was een stotter of zelfs het vergeten van tekst nabij. Concentratie is waardeloos. Je moet het lef hebben om aan andere zaken te denken. Ik kon midden in een dialoog fantaseren over het nut van een string, een cd in mijn dashboardkastje, een veger in de bezemkast.

Of ik zag tijdens het spelen op de eerste rij een meisje met een bril zitten. ‘Ander montuur, lieverd’, dacht ik dan, terwijl de tekst ondertussen foutloos uit mijn mond kwam. In je dagdroom stond je al met haar bij de opticien allerlei modellen op haar neus te schuiven. Hoe achtelozer je op toneel staat, des te beter je spel.

Bij Feyenoord zijn ze de afgelopen week alleen maar met de wedstrijd tegen Ajax bezig geweest. Fout. Helemaal niet over beginnen. Ajax? Ach, bijzaak! Nee, veel lachen om Peter R. de Vries. Dát is de voorbereiding op zo’n belangrijk duel. Op de training had Van Marwijk zijn selectie moeten laten lijk slepen over rul zand.

Kevin Hofland dacht aan zijn concentratie. Hij moest vanaf het begin goed zijn, hij moest het eerste duel met Huntelaar winnen, hij moest de nul houden. Fout. Had maar aan je tuinhek gedacht, Kevin. Dit jaar groen verven of juist lekker vies donkerbruin? Met een roller of een brede kwast? Alleen zo versla je Ajax.

In de Arena kwam de bal al na de eerste seconden de kant op van Kevin Hofland. De bal, daar moet je als voetballer altijd zin in hebben. Desnoods riskeer je een gele kaart, pak je dat ding op en geef je er een zoen op. De bal vol op de bek nemen. Maar nee, de concentratie – of erger nog, de overconcentratie – won het van het plezier.

Hofland schoof de bal in de voeten van een Ajacied. Hij holde in paniek naar achteren. In de negende seconde probeerde Hofland de bal bij de zijlijn weg te schoppen. Weer ging het mis. In de elfde seconde kwam de voorzet, in de dertiende seconde schoot Huntelaar op Timmer.

In de veertiende seconde wist iedereen dat Ajax ging winnen en dat het deze zondagmiddag nooit meer goed zou komen met Kevin Hofland en zijn verdediging.

Als je zo aan de wedstrijd begint…