Alles eraan was afschuwelijk

Eerlijk is eerlijk, het was wel spannend wat Peter R. de Vries daar bracht gisteravond. Hij had de spanning de dagen tevoren al heel deskundig weten op te voeren, zodat alle programma’s voortdurend zíjn programma aankondigden – behalve minister Rouvoet voor de aanstaande uitzending van Deep Throat kan niemand beter aandacht trekken voor een programma. En dan die blikken in de camera! Geweldig. Zeer verbeten mondje: „Joran, ben jíj wel mans genoeg om de wereld je excuses aan te bieden?” We waren blijkbaar ook nog als Peter R. de Vries zijnde een beetje beledigd door Joran van der Sloots glas wijn in het gezicht na de uitzending van Pauw & Witteman enige tijd terug, en ook door zijn vraag of Peter R. bereid zou zijn excuses aan te bieden als het allemaal niet waar bleek te zijn.

Die laatste vraag van Joran getuigde trouwens wel van een goor soort lef. Hij wist immers dat het allemaal wél waar was, hij wist precies wat er met Natalee Holloway was gebeurd en ook dat zijn rol daarin bepaald niet om excuses van iemand anders vroeg.

Gisteravond konden we dan allemaal zien wat Joran wist, hij stortte steeds gretiger zijn hart uit tegen de door hem vertrouwde, louche Patrick van der Eem, die, aldus het Peter R.-programma: „geloofwaardig de indruk weet te wekken dat hij ook in de onderwereld de weg weet”. Klopt.

Wat bewoog de heer Van der Eem trouwens om dit allemaal te doen? Blijkens het programma had hij zelf al, op eigen houtje, contact gelegd met Joran en zijn vertrouwen gewonnen en kwam hij daarna naar Peter R.

Hm, zou Tom Poes zeggen.

Terug naar de uitzending. We zagen een van trotse opwinding bijna barstende Peter R. de Vries die dat verhulde met grimmigheid en met taal als „keiharde leugens’’, „leugenaarslogica” en herhaalde verwijzingen naar hoe dingen „in de misdaad” gaan. Je zag en hoorde het: hier was een ervaren boevenjager aan het woord. Die maar één ding wilde: nee, geen boeven vangen en recht doen, maar een mooie scoop hebben voor zijn programma. Het werd met zoveel woorden gezegd. Juist toen Patrick van der E. voor het eerst in een auto vol verborgen camera’s en microfoons een ritje met Joran zou gaan maken werd hij gearresteerd. „Het is alsof de duivel ermee speelt”, zei de commentaarstem. Ja stel je voor dat politie en justitie de zaak ineens zouden oplossen! Pech! Maar gelukkig blijkt later „dat deze arrestatie alleen maar in ons voordeel zou werken”.

Toen De Vries zijn materiaal aan de hoofdofficier van justitie van Aruba liet zien, bedelde hij min of meer om complimenten: „Ja meneer Mos, dit is waar u en uw mensen van gedroomd hebben al die jaren.” En dat heb ik voor elkaar, hoorde je hem kraaien in gedachten. Dat dat helemaal niet zo is, omdat een joints rokende, afgeluisterde jongen die onbewijsbare dingen zegt die hij later gewoon weer ontkent, niet echt dát is wat justitie nodig heeft, kwam blijkbaar niet bij hem op.

Maar het ergste moest nog komen. „Hoewel wij natuurlijk opgetogen zijn over wat we hebben ontdekt”, begreep De Vries wel dat het voor de moeder van Natalee allemaal heel wat minder leuk was, zei hij. Daarom, integer als hij is, wilde hij het haar „persoonlijk vertellen”. Ach gut. En persoonlijk betekent dan: lekker privé in een televisiestudio in Nederland met een camera op haar gezicht gericht terwijl ze ziet en hoort hoe een wroegingsloze jongen zegt dat hij haar dochters lichaam in zee heeft laten verdwijnen, zonder zeker te weten of ze wel echt dood was. Dat is de prijs die moeder Beth moet betalen voor de waarheid over haar dochter. En Peter R. probeert fijngevoelig haar ellende nog wat aan te wakkeren: „Hoorde je hoe respectloos hij sprak over Natalee?”

We hebben het allemaal gehoord. Het is afschuwelijk, álles eraan. Die totaal egocentrische jongen Joran en zijn stoere taaltje. Patrick van der Eem en zijn verraad. Peter R. de Vries en zijn gepoch. De moeder die in haar wanhoop de onverschillige misdadiger vervloekt.

En die overtuigende bekentenissen zonder bewijskracht.