kwestie@nrc.nl

Op de oproep om uw ervaringen met overbezorgheid te beschrijven kwamen dertien reacties. Hieronder volgt een selectie. „Fysieke pijn doet veel minder pijn dan de emotionele last van overbezorgdheid.”

Laag glijbaantje

Ik was 25 jaar toen ik al vier kinderen had. Misschien was het mijn jonge leeftijd die mij soms met afgrijzen deed kijken naar al die overbezorgde ouders: een laag glijbaantje waar het kind niet alleen vanaf mocht glijden terwijl het, als het viel, gewoon in een bult zacht zand zou vallen. Nu ze alle vier uit huis zijn , ze niet wekelijks bellen en we elkaar bij tijden pas na drie maanden weer zien, moet ik uitkijken dat mij geen complex wordt aangepraat omdat zij mij kennelijk zo weinig nodig hebben. Voor mij is dat de uitkomst van mijn opvoeding: mijn kinderen zijn zelfstandig denkende mensen die het prima redden, maar misschien is dat voor veel ouders wel een eng idee.

Mirjam Warta

Wiegedood-door-schuld

Al die angst wordt er al in gebemoeid als je maar aan conceptie durft te denken. Slik foliumzuur, stop met alcohol want ‘onderzoek heeft aangetoond dat…’. Dan eenmaal zwanger: geen alcohol, rauwmelkse kaas en rauw vlees, of liever helemaal geen kaas, rauwe groente of zelfs maar kaneel want ‘het is weliswaar niet bewezen, maar er zijn aanwijzingen…’. Verder niet tillen of teveel sporten of tuinieren of carrière maken. Maak je niet druk, want stress is helemaal uit den boze. En volg een cursus, want zonder puffen kan je niet bevallen.

Uiteindelijk de baby: leg hem op de rug/zij/buik onder een deken/dekbed maar niet te warm/koud, dichtbij moeder maar niet in haar bed. Alles op straffe van wiegedood-door-schuld. Natuurlijk heb je je huisdieren weggedaan: het risico van haren, allergie, verstikking en krabben! Zo gaat het maar door met de opvoed-deskundologen. Demp de vijver ook al doet de buurman dat niet, grendel je keuken af, vermijd trappen en ontloop honden want ‘je kan nooit weten’.

Helpt het? Nee, maar ons treft gelukkig geen blaam. Nou alleen nog van het kind leren genieten…

Saskia Bons

Ongeluk in klein hoekje

Soms zijn de ouders wellicht te overbezorgd. Maar in enkele gevallen wordt er gewoonweg ook te onzorgvuldig met onze kinderen omgegaan. Het thuisbrengen van kinderen achter in de ‘kofferbak’ van een stationwagen na een verjaardagsfeestje kan echt niet meer, maar gebeurt nog wel. Gordels zijn noodzakelijk, want een kind vliegt, ook bij lage snelheden, gerust door de voorruit. Ouders weten wel waarvoor het autostoeltje dient, maar de stoelverhoger wordt vaak niet eens gebruikt, terwijl die inwendig letsel kan voorkomen. Scholen die rustig met twee begeleiders per klas op schoolreisje willen gaan ‘omdat het park op zich toch omheind is’, kan ook echt niet. Ouders die de WC eend of bleekwater gewoon op de vloer hebben staan in de WC, omdat hun kind van 2 ‘daar toch nooit aankomt’. Inderdaad een ongeluk zit in een klein hoekje en dit kun je als ouder niet voorkomen. Het is wel je taak als verzorger om een veilige omgeving te bieden waarbij je hoogstens de kans op ongelukken kunt verminderen. Dan nog kunnen kinderen sterven, ook aan aandoeningen die niet te voorkomen zijn. Er sterven per jaar ongeveer zo’n 2000 kinderen, je zult maar zo’n ouder zijn ... Ik kan het weten, helaas.

Claudia Rodenburg-Folkerts

Hartverscheurend brullen

Laatst zag ik een kleuter een nogal harde smak maken op de stoep. Hij stond meteen op met een gezicht of er niets aan de hand was, toen zijn moeder op hem af kwam rennen met kreten als: o schatje, heb je je pijn gedaan? Waarop het kind direct hartverscheurend begon te brullen. Dit was een gemiste kans, jammer.

Ik geloof niet dat de wereld van nu gevaarlijker is geworden, maar wel veel ingewikkelder. Het is goed om kinderen zo jong mogelijk op gevaren te wijzen, zonder ze bang te maken.

Al die overbezorgde ouders zou ik willen toeroepen: bemoei je niet ongevraagd met je kind, dan komt het vanzelf naar je toe. Gun het zijn identiteit.

Lily Kloots-Touwen

Wat een bevrijding

De vreselijke overbezorgdheid van mijn ouders drukte als een loden last op mijn schouders. Zij waren ervan overtuigd dat ik minstens in zeven sloten tegelijkertijd zou lopen. Met als dieptepunt mijn puberteit, omdat de combinatie overbezorgde ouders en dochter met verkering niet werkte. Uiteindelijk moest ik het huis verlaten: wat een bevrijding! Ik bleek uitstekend voor mijzelf te kunnen zorgen. Maar 18 jaar later ben ik zelf moeder van 3 kinderen en het monster van overbezorgdheid komt ook in mij naar boven! Gelukkig (h)erken ik de signalen en probeer ik mijn kinderen hun gang te laten gaan; geef ik ze de kans om zelf te ervaren wat er gebeurt als je niet oplet. En grijp ik niet meteen in als iets mis dreigt te gaan. Want hun fysieke pijn doet veel minder pijn dan de voortdurende emotionele last van overbezorgdheid!

Patricia de Wolf

Kristalontvanger

Mijn ouders hebben hun acht kinderen nooit iets verboden. Pas als je je schoenen met voetballen had beschadigd of vaders gereedschap niet was opgeborgen werd je daarop aangesproken. Op 15-jarige leeftijd bouwde ik een kristalontvanger. Daar was een lange antenne voor nodig die ik tussen de beide schoorstenen op de nok van het dag aanbracht. Daarvoor moest ik uit het raam van de dakkapel het schuine dak opklimmen. Geen enkele reactie toen mijn vader thuiskwam, hoewel hij altijd alles zag.

Het aanleggen van stopcontacten (220 V), het maken van niet ongevaarlijk vuurwerk op 16-jarige leeftijd, nooit een woord van kritiek. Het houden van witte muizen in de keuken, mijn moeder zag dat niet als een probleem. Ik moet aan die voorvallen vaak terugdenken als ik moeders hun zoontjes per auto zie afhalen van de middelbare school. Ik ben mijn ouders nog steeds dankbaar voor die houding, want ze zullen er wel eens over gepiekerd hebben.

P. Verberne (70 jaar)

Enclaves

Ik lees regelmatig artikelen over hedendaagse problemen met kinderen: ze bewegen onvoldoende, ze zitten te veel achter de computer, ze moeten allemaal nieuwste spulletjes hebben (mobieltjes, Wii's, playstations enz.), ze willen allemaal merkkleding, hun ouders bemoeien zich met elkaars opvoedingsmethodes, of zijn overbezorgd en te beschermend.

Nou vraag ik me af of wij in een enclave wonen waar al deze problemen veel minder spelen, of er toch veel meer van dit soort enclaves zijn, waar de media veel minder aandacht aan besteedt. We wonen in een kleine stad, de school is op loopafstand en de meeste kinderen komen er lopend of op de fiets. Na school pakken ze vaak een bal of gewoon een stok en gaan ze buiten spelen. Ze bouwen hutten, graven kuilen in het zand, knikkeren of spelen spelletjes die ik eerlijk gezegd niet helemaal begrijp. Ze hebben geleidelijk hun wereld verbreed van het speeltuintje om de hoek naar het voetbalveld iets verderop, en nu gaan ze (9 of 10 jaar), lopend of op de fiets, bij vriendjes in de omliggende wijken spelen. Dat doen ze allemaal zelf, en naar mijn gevoel maken ze de volgende stap wanneer ze er aan toe zijn.

Suzana Abspoel-Djodjo