Subtiliteit van garagerockmonster Claw Boys Claw

cd pop

Claw Boys Claw: Pajama Day ****

Wie de heropgerichte Claw Boys Claw onlangs over Noorderslag of een ander Nederlands podium zag razen, zal zich moeilijk kunnen voorstellen dat ditzelfde garagerockmonster in staat is tot de subtiliteit van het comebackalbum Pajama Day. De titel staat voor de onthaasting die mensen zichzelf toestaan op een dag dat ze hun pyjama aanhouden. Zo ongeveer ging het met zanger Peter te Bos en gitarist John Cameron, die zichzelf opsloten in een bedsteekast en de ideeën lieten vloeien, terwijl ze bij het spelen en zingen rekening hielden met de gevoelige oren van de buurvrouw. Gitaar-riffs en stoere zang zijn er nog steeds, maar nu in melodieuze liedjes met echo’s van de zachtmoedigheid die de Claw Boys zich in 1992 al eigen maakten met de hit Rosie. Te Bos als weemoedige zeebonk in I Am Sea of in duet met een zwoele vrouwenstem in Rock Me Girl zijn al meteen huiskamerfavorieten, zodanig dat het als een bescheiden klap komt wanneer ze ver voorbij de helft in Yellow Car toch nog onbedaard kunnen rocken. Zoals op het podium, waar de microfoons in het rond vliegen en pyjama’s aan flarden gaan.