Ontknoping

Op bijna volmaakte wijze, als een briljant thrillerschrijver, werkt Peter R. de Vries naar de ontknoping van de zaak-Natalee Holloway toe. Nog drie nachtjes slapen, hield hij de wereld gisteren voor, en ik zal u onthullen wie de dader is. Drie nachtjes! Da’s lang voor de razend nieuwsgierige thrillerlezer.

Maar De Vries is onverbiddelijk in zijn zwijgzaamheid, en terecht. Als hij de aandacht van de media wil vasthouden, mag er niet te veel uitlekken.

Geruchten over verborgen opnamen van een bekennende Joran van der Sloot deren hem nog niet. Het blijven tot zondagavond speculaties.

Hoe teleurstellend moet het daarom voor De Vries zijn dat ik nu toch, drie dagen te vroeg, de ontknoping van de zaak-Natalee kan melden. Dankzij geheime bronnen waarover ik begrijpelijkerwijs geen mededeling kan doen, wist ik beslag te leggen op het draaiboek van de SBS6-uitzending van zondag. Het spijt me voor De Vries, maar wég is zijn wereldprimeur.

Het wordt een spectaculaire uitzending, althans, een uitzending met een spectaculair einde. U móét kijken. De Vries zal de spanning tot schier ondraaglijke hoogte opvoeren. Alleen voor de lezers van dit stukje zal het nogal lang duren. Twee uur naar Peters nasale, lijzige stem luisteren, het is geen sinecure als je weet hoe het afloopt.

Eerst worden er lange samenvattingen van het voorafgaande getoond. Telkens als de kijker naar het puntje van zijn stoel is geschoven, komt er een eindeloos reclameblok met spotjes over rechtsbijstandsverzekeringen en een vrolijke vakantie op Aruba.

Maar dan gebeurt het, eindelijk. We zien De Vries met kaarsrechte rug naar zijn bureau lopen. Hij gaat zitten, kijkt ons via de camera met die fameuze, borende blik aan en zal zeggen: „Beste kijkers, ik moet u in alle openhartigheid iets zeer belangrijks vertellen. Ik weet dat u een hoge dunk van mij heeft, en eerlijk gezegd heb ik die ook van mezelf. Toch ben ik ook maar een mens, en – ik zeg het met grote tegenzin – misschien soms wel een zwak mens.

„Ik houd van aandacht, dat is bekend. Het is mijn belangrijkste, misschien wel mijn enige drijfveer op dit ondermaanse. Zonder aandacht kan ik niet bestaan. Verschil ik daarmee van u, bent u wezenlijk ánders? Ik denk het niet. Het verschil is hooguit dat ik nooit genoeg aandacht kan krijgen. Daarom wilde ik ook zo graag premier van Nederland worden. Mijn behoefte aan aandacht is dermate onverzadigbaar dat ik mezelf telkens meen te moeten overtreffen.

„Tot dusver is dat goed gelukt. Mijn onthullingen werden steeds opzienbarender: de Puttense moordzaak, de kwestie-Mabel. Hoe kon ik mezelf nog verbeteren? Hoe vreemd het ook klinkt, maar ik wist het niet meer. Radeloos werd ik. Was dit het einde van een speurdersgenie? Zou ik in de vergetelheid verdwijnen?

„Toen zag ik tijdens een vrolijke vakantie op Aruba een vrolijk Amerikaans meisje lopen. Plotseling kreeg ik een verbijsterende ingeving. Wat zou er gebeuren als ik dit meisje zomaar liet verdwijnen? De hele wereld zou naar haar zoeken, alleen ik wist wat er gebeurd was.

„Nu zult u zich afvragen: hoe heb je dat in godsnaam gedaan? Welnu, vindt u het goed als ik uw geduld nog even beproef en u pas volgende week zondag de ronduit onthutsende details verstrek?”