Nieuwslezen

In het tot voor kort schijnbaar alleen door endemische corruptie geteisterde Kenia lopen de onlusten met de dag verder uit de hand. Grote delen van het land zijn ontregeld, er zijn rond de duizend doden gevallen, tarijke Kenianen zijn op drift. De term etnische zuivering is al gevallen.

Wat te lezen om iets meer van de ogenschijnlijk zo plotselinge Keniaanse chaos te begrijpen?

In Histories of the Hanged: Britain’s Dirty War in Kenya and the End of Empire, (Norton, 2005) beschrijft wetenschapper David Anderson (Oxford) de vuile oorlog die de Britten in de jaren vijftig tegen opstandige Mau Mau-rebellen voerden, terwijl dezen, Kikuyu, op hun beurt terreur zaaiden onder het eigen volk.

Patrick Chabal en Jean-Pascal Daloz’ Africa Works, Disorder as Political Instrument, (Indiana University Press, 1999) is een invloedrijke moderne klassieker over de eigenheid van Afrika. Met aandacht voor de productiviteit van economische mislukking en democratie als windowdressing in samenlevingen die gebouwd zijn op patronage. En wat winnen Afrikaanse elites eigenlijk bij chaos?

In Afrika en de vloek van de natiestaat (Metz, 1994) schrijft Basil Davidson dat het indelen van de Afrikaanse bevolking in stammen een Europese vinding was. Heldere en hiërarchische tegenstelling vereenvoudigden het koloniale bestuur.

In Le pouvoir ethnique en Afrique : autopsie de la violence hiérarchique (Harmattan, 2005) analyseert Gabriël Madzou, een arts die lang in Brazzaville werkte, het fenomeen etnisch geweld. De geweldscultuur is een manier om verandering tegen te gaan en het belang van de groep voor het algemeen belang te kunnen stellen. Helemaal gevaarlijk wordt het als etnisch en politiek geweld elkaars belangen dienen. (MS)