De drie biggen: weg ermee!

Een wekelijkse speurtocht naar de grenzen van de slechte smaak.

De internationale angst voor moslims vertoont hoe langer hoe schriller uitwassen. Zijn moslims aller landen inderdaad snel beledigd, en is zelfcensuur geboden? Het lijkt er op. Voetbalclub Inter Milan kreeg eind vorig jaar een rechtszaak aan de broek, omdat ze in een uitwedstrijd tegen de Turkse concurrent Fenerbahçe (Constantinopel) een wit shirt met het St. Joriskruis hadden gedragen, bekend van de Kruisvaarders uit de Middeleeuwen. Waar die rechtszaak tegen Inter eigenlijk om ging? Het zelfcensuurbureau van mijn schrijfbedrijf spreekt hier niet over frustratie in verband met puntenverlies – Inter Milan had gewonnen. We kijken wel uit. Nee, we schrijven dit op: het kruis op het shirt doet de Turkse man denken aan de gewelddadige inname van Jeruzalem door de kruistochtlegers in 1099, waar duizenden moslims de dood vonden. Die Milanezen hebben vals gespeeld, hun winst is te danken aan het feit dat die nederlaag van 1099 nog zeer gevoelig ligt! Dan doen ze het in Barcelona een stuk fatsoenlijker. Voetbalclub Barcelona verkoopt al jaren overal haar blauw-rode shirtjes. Mooie handel. Links op de borst het clubwapen waarin sinds 1906 hetzelfde St. Joriskruis. Kassa, prachtig. Het dagbad La Vanguardia meldde 15 december jongstleden echter dat de clubleiding uit eigen beweging van het rode kruis in haar wapen een rode streep heeft gemaakt. Zelfcensuur, voor de shirtverkoop in Saoedie-Arabië en Algerije.

In Engeland is afgelopen week een educatieve webanimatie van de drie Disney-biggen Knir, Knar, Knor in de ban gedaan. Het heet The Three Little Cowboy Builders en had eind vorig jaar bij de Education Resource Award al een prijs gewonnen. Nu was er de Bett Award, uitgereikt vanwege de overheidsdienst voor technologische ontwikkeling van leermateriaal. De biggetjesanimatie blijkt ineens interculturele problemen op te leveren. Bij zo’n mededeling denk je aanvankelijk dat het pro-varkensbureau onder J.J. Voskuil internationaal is gaan werken. De werkelijkheid is nog lachwekkender. De redenering is ongeveer zo. In Three Little Cowboy Builders bouwen de drie varkentjes een huisje van stro. De grote boze wolf maakt het stuk. Dan bouwen ze een huisje van hout. Wolf maakt het stuk. Dan bouwen ze een huisje van steen, daar kan wolf niet tegen op. Een verstandig plotje, zou je zeggen. Steen is inderdaad het beste bouwmateriaal. De Bett Award-jury heeft er echter problemen mee. De bouwsector komt er slecht van af, en de moslimgemeenschap zou zich beledigd kunnen voelen. Voor het laatste gebruikt men een argumentatie die ik niet begrijp. Iets met de grote boze wolf als eter van varkensvlees. De varkentjes winnen het van de wolf, een varken zou met andere woorden dus slimmer zijn dan een wolf. Een wolf eet (dankzij het stenen huis) geen varkensvlees, een moslim ook niet, dus staat de wolf voor een moslim, op die manier zou een moslim dus kunnen denken dat hij hier stommer wordt afgeschilderd dan het achtereind van drie biggen. Volgt u het, volg ik het. Zo uitgelegd zijn Knir, Knar en Knor inderdaad gevaarlijke symboolvarkens. Ze hadden nooit door de zelfcensuur mogen komen.

Misschien wordt het tijd een commissie te benoemen, die eens diepgaand monitort wat er aan moslimvijandige elementen uit onze cultuur zou kunnen worden gefilterd. Wat te denken van Bilderdijk, die schreef dat de islam ‘een voorbereidsel was van de ophanden zijnde algehele bekering tot Christus’. Beledigend, weg met Bilderdijk! Multatuli schrijft dat een islamiet die beweert een brief te hebben gehad van Mohammed dom is, en dat de invoering van de islam vermeerdering van zoutgebruik ten gevolge heeft. Het eerste is duidelijk beledigend, en de reikwijdte van de zoutvermeerdering is even helder als het wolf/biggen-probleem. Dus in Godsnaam: schrap Multatuli uit onze canon! En zo voort en zo verder!

Want dit moet toch het kenmerk zijn van de culturele, literaire canon: een lijst van werken die op behoedzame wijze het toonbeeld willen zijn van verdraagzaamheid. Vol zelfcensuur, goede smaak en nederig respect voor iedereen.