Boxcutter geeft stadse dubstep pastorale trekjes

cd pop

Boxcutter: Glyphic ****

Dubstep lijkt op papier een genre dat nauw aan geografische grenzen gebonden is. Maar Barry Lynn/Boxcutter bewijst ook op zijn tweede album dat dubstep ook buiten het stadse beton van Zuid-Londen bestaansrecht heeft. Bovendien blijkt dat enige afstand tot het epicentrum meteen een prettig brede blik met zich mee kan brengen.Vanuit Noord-Ierland trekt Lynn zich weinig aan van eventuele begrenzingen. Integendeel: er waait een frisse wind door zijn muziek. Dat begint al bij het titelnummer waarin die typische, dreinend trage dubstep-beat gezelschap krijgt van freejazz-achtige saxofoonuithalen en vage vegen volgens Aphex Twin-model. Diens abstracte elektronica doet zich sterker gelden naarmate het album vordert, terwijl ook dub, drum ‘n’ bass en zelfs electro in vierkwartsmaat hun opwachting maken. Lynn smeedt een en ander aaneen in sterke nummers die tot de verbeelding blijven spreken. Wie echt wil, kan Lynns afkomst horen in subtiel pastorale trekjes. Hoewel de diepe bassen het uiterste van de luidsprekers vergen, levert Lynns aanpak een album op dat zich keer op keer in zeer uiteenlopende omstandigheden, ook rustig thuis, laat beluisteren.