Black Mountains magie

CD POP Black Mountain: In The Future ****-

CD POP

Black Mountain: In The Future ****

Fans van Neil Young tellen fluitend 144 euro neer voor een kaartje in de Amsterdams RAI en weten precies wat ze krijgen: een bedaagd concert van een vertrouwde held die ooit de parameters van de seventies-rock definiëerde. Echt rocken gaat het daar niet meer, dat weten al die grijze en kale hoofden donders goed.

Voor seventiesrock met een hedendaagse twist ben je veel beter af bij Foo Fighters, Queens of The Stone Age of de betrekkelijke nieuwkomer Black Mountain, een Canadese band die gitaarrock speelt met een bevlogenheid die sinds de hoogtijdagen van de Allmann Brothers nog maar zelden werd gesignaleerd. Bij de Black Crowes misschien, of bij symfonischer ingestelde bands als Dream Theater of Porcupine Tree.

Black Mountain gaat op hun tweede album In The Future een stapje verder: ze gieten psychedelica, stonerrock, Crazy Horse-achtige countryfunkritmes en metalinvloeden in een meeslepende lavastroom die niet nalaat blaren te trekken en dreunen uit te delen. De combinatie van heren- en dameszang geeft de muziek iets Jefferson Airplane-achtigs. Magisch in zijn uitwerking, vooral wanneer het vijftal de tijd uit het oog verliest en Tyrant (acht minuten) en Bright lights (zeventien) nog net niet uit de bocht vliegen in hun dynamische hard-en-zachtpassages.

Fuzzgitaren klinken hier ook werkelijk alsof er roestige snaren door kapotte speakers worden versterkt. Daar waar een synthesizer opduikt, is het van een vooroorlogse primitiviteit die herinnert aan de gierende en puffende windaandrijving van Youngs Like a Hurricane.

Moderne productietechnieken zijn volledig langs Black Mountain heen gegaan; hier geldt alleen de esthetiek van het zo puur mogelijk opnemen van waarachtig samenspel. Precies als Neil Young & Crazy Horse op Zuma of Everybody Knows This Is Nowhere, maar dan met een oorspronkelijk geluid dat alle kanten op gaat en dat in al zijn referenties aan ‘klassieke’ rockinvloeden fier naar de toekomst wijst.

De liefhebber weet genoeg en als Black Mountain in mei deze kant op komt, zullen de kaartjes geen half weekloon kosten.