Weemoed, sentiment en erg goede kitsch

Les Parapluies des Cherbourg is een in het Nederlands gezongen familievoorstelling.

Wie deze voorstelling bezoekt, moet wel bestand zijn tegen decemberweemoed.

Je ziet het meteen. Rechts op het toneel zijn ze rijk, links zijn ze arm. In de chique parapluzaak van haar moeder zit Geneviève er warmpjes bij, terwijl automonteur Guy het moet doen met een klein, vochtig kamertje en een zieke peettante. Een wereld van verschil. Toch zijn de twee verliefd op elkaar.

Les Parapluies des Cherbourg in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht, is een in het Nederlands gezongen familievoorstelling, die helemaal past bij deze tijd van het jaar. Dat wil zeggen, wie deze voorstelling van Ted Keijser bezoekt, moet wel bestand zijn tegen decemberweemoed. Les Parapluies, naar de beroemde cultfilm van Jacques Demy (1964), loopt over van sentiment en het stuk wordt uitsluitend bevolkt door lieve, oprechte personages. Zang en spel verkeren in een voortdurende staat van aanzwelling, mede dankzij de tranentrekkende muziek van Michel Legrand, hier wat wollig uitgevoerd door Opera Zuid, Swing Design en het Limburgs Symfonie Orkest onder leiding van Bart Rademakers. Het is melodrama!

We bevinden ons in het Normandische stadje Cherbourg, midden jaren vijftig. Net als Geneviève ontdekt dat ze zwanger is, wordt Guy opgeroepen voor de oorlog in Algerije. Een ramp voor het meisje, maar voor haar moeder een zegen: zeker nu de parapluzaak op de fles dreigt te gaan, vindt ze de rijke Roland een veel betere huwelijkskandidaat.

In de film van Demy, waarin Cathérine Deneuve haar eerste hoofdrol speelde, brengt de onderliggende ironie alle sentimentaliteit naar een hoger plan. In de theaterversie van Keijser is het: what you see is what you get. Zijn bewerking van Les Parapluies neigt naar kitsch – maar dan wel naar heel goede kitsch.

Het stuk loopt als een trein. De structuur is kraakhelder, het tempo klopt. Machteld Vennevertloo en Jean-Michel van Oosten als Geneviève en Guy, zijn klankvast in het meanderende spreek-zingen. Fraai dramaturgisch detail is dat Keijser alle sentimenten van de hoofdpersonen versterkt via het figurantensemble. Dansen de twee tortelduifjes op hun avondje uit de tango, dan doet het ensemble dat in paren ook. En zit Geneviève na het vertrek van Guy te somberen, dan somberen alle vrouwen met haar mee. In een strakke, unisono uitgevoerde bewegingstaal.

In al zijn ondubbelzinnigheid bezit Les Parapluies de twinkelende verbeeldingskracht van een sprookje, zowel in beeld als geluid. Van het zwevende corps de ballet van parapluutjes, tot het fonkelende diamantje in de stem van Vennevertloo als Geneviève. Wat op den duur wel een beetje op de zenuwen werkt – hier wreekt zich ook de heel goede kitsch – is dat de personages zo eenduidig blijven.

Echte liefde overwint niet altijd alles, luidt de bitterzoete moraal. Als Guy terugkeert uit de oorlog, blijkt zijn liefje onder zachte dwang van haar moeder getrouwd met de rijke Roland.

Toch kent Les Parapluies voor iedereen een happy end. Er is een kerstboom, er zijn lichtjes, het sneeuwt. Mierzoet allemaal, maar op z’n tijd net zo onweerstaanbaar als een ouderwetse ansichtkaart.

Les Parapluies de Cherbourg in de enscenering van Ted Keijser: toch nog voor iedereen een happy end

Familietheater

Les Parapluies de Cherbourg van Theater aan het Vrijthof en Opera Zuid, door Ted Keijser.

T/m: 2/1. Inl: www.theateraanhetvrijthof.nl ***