Kerstpakket ongewenste vorm van verspilling

Stijn Bronzwaer schreef in NRC Handelsblad van 19 december over de wonderlijke Nederlandse gewoonte dat werknemers van hun baas een kerstpakket moeten krijgen.

Dat is een heel circus door en voor mensen die in een welvaartsland leven en die uitstralen `nooit genoeg` te hebben. In de tijd dat werknemers nog arbeiders of werklieden heetten, waren de sociale kerstpakketten met levensmiddelen voor hun vaak kinderrijke gezinnen een welkome aanvulling in de koude wintertijd. Tegenwoordig zijn er nauwelijks nog werknemers die zoiets nodig hebben.

De enige mensen die in onze samenleving een pakket vanuit de kerstgedachte zouden behoren te ontvangen, zijn arme mensen zonder werk. Uitgerekend zij hebben echter geen recht op een pakket, want in de huidige `visie` op het kerstpakket draait het niet om de medemens die minder heeft, maar vooral om de eigen ikkes van werknemers die vaak ook nog een eindejaarsuitkering ontvangen.

Zelf neem ik wel kerstpakketten in ontvangst en ben soms ook best blij met sommige dingen, maar uiteindelijk vind ik het drie keer in de rondte een ongewenste vorm van verspilling. Ik ben weliswaar blij als ik een goed doel mag kiezen voor de waarde van het pakket, maar hoeveel procent plakt er dan aan de strijkstok van de kerstpakkettenindustrie?

Daarom pleit ik hier voor het recht van werknemers om de gehele waarde van het pakket om te mogen zetten in een gift aan een goed doel naar eigen keuze. Laten werkgevers, vakbonden, ondernemingsraden en overheid zich daar nu eens hard voor maken. Want afschaffen van het kerstpakket, zit er zo te zien nog niet in.