In Beeld

The hug. Zo Amerikaans. De omhelzing van overzee heeft navolging gevonden in Europa. Vooral onder regeringsleiders, maar ook onder Bekende Nederlanders, televisiepersoonlijkheden, SUV-rijders en bewoners van ‘t Gooi. Nu ja, wie hugt er eigenlijk niet? Maar de Europese variant is zichtbaar niet authentiek. De stilzwijgende afspraak ontbreekt en daarmee de coördinatie. Het resultaat ziet er beroerd uit. Schutterig, onhandig.

Het is niet het enige probleem. In Europa gaan vooral mannen er bij kussen. Of half kussen, zo’n beetje – wel en toch niet. De vertoning is het gevolg van tegenstrijdige drijfveren: ‘zo hoort het, dus ik doe het’ en ‘ ik vind het maar niks’.

Dat laatste lijkt het juiste gevoel. De geschiedenis van the hug moet nog geschreven worden, maar deze vorm van hartelijkheid is vast en zeker uitgevonden om de kus juist te vermijden. Daarom zijn Amerikanen, puriteins tenslotte en smetvrezend, er zo dol op.

Doen Bill en Hillary het goed? Er is iets. Het beeld is uiteraard een remake, van toen, met dekselse Monica. Lijkt het daarom dat Bill zijn driften nog altijd niet kan bedwingen? Hij zou wellicht moeten overwegen nooit meer te huggen: het blijft een reminder.

Anderzijds: wat is er Amerikaanser dan Hill & Bill? Toch lijkt er sprake van bijna Europees ongemak. Die massieve rug, in dat strakke jasje. Die houdgreep. En vooral: de naar adem happende echtgenote. Dat deed Monica niet. Die lachte, snaaks, de lach van het onderonsje. Hier is het: ‘kalm, Bill, kalm nu toch!’ Of misschien erger: daar gaan we weer. Even tanden op elkaar, het is zo gebeurd. Op die manier bezien – een blik, versterkt door de microfoon – kijken we naar iets obsceens. Hoe dat zij: het goede leven bolt door het jasje heen.