Persstemmen

De ironie van Bhutto’s dood

Wat de verbijsterende moord op Benazir Bhutto door de zelfmoordaanslag van donderdag ook moge betekenen voor Pakistans toekomst, het lijdt geen twijfel dat het politieke leven in dit Zuid-Aziatische land nooit meer hetzelfde zal zijn. Bhutto’s verscheiden was als een kroniek van een aangekondigde dood. Ze was al ontsnapt aan een grotere zelfmoordaanslag nadat ze was teruggekeerd naar Karachi. Extremisten hadden die aanslag aangekondigd. [...] De ironie van haar dood zal velen niet ontgaan; als ze met Nawaz Sharif [de voormalige premier] akkoord was gegaan om de verkiezingen te boycotten, had ze waarschijnlijk nog geleefd.

(Kamran Rehmat, chef nieuws van het Pakistaanse televisiestation Dawn News op Aljazeera.net)

Harde aanpak werkt niet

Het voortijdige overlijden van Benazir draagt een belangrijke politieke boodschap. Het toont dat de hard-line aanpak van terrorisme niet werkt. Je vangt vliegen met stroop, niet met azijn. De harde aanpak werkt niet in Pakistan, waar de aanval op de Lal Masjid [de Rode Moskee in Islamabad] werd gevolgd door een golf van geweld en bomaanslagen. Gematigdheid is het te volgen pad.

(Mustafa Hashem van de Saoedische fundamentalistische organisatie World Assembly of Muslim Youth (WAMY) op Arabnews.com)

Paniekzaaierij

De moord in Rawalpindi, en de woede die deze moord heeft losgemaakt heeft ertoe geleid dat sommige politieke leiders, zoals Riaz Malik van de oppositie, voor een burgeroorlog hebben gewaarschuwd. Zelfs als dit te veel paniekzaaierij is en er geen grootschalige gevechten uitbreken, zal de internationale gemeenschap ongerust zijn door de vooruitzichten van beroering in een land met nucleaire wapens en radicale moslimextremistische groeperingen.

(Commentaar in The Independent)

Oude tovertruc

In het afgelopen jaar is de Amerikaanse regering intensief betrokken geraakt bij onderhandelingen voor een regeling waaronder zij [Bhutto] zou voorzien in een niet-religieus politiek anker voor Musharrafs getroebleerde regering. In ruil daarvoor zou ze de macht delen. Dat de VS haar terug aan de macht willen is opmerkelijk, gezien de schade die ze had opgelopen bij haar laatste aftocht. Ze haalde haar tovertruc uit de kast. Ze kende het klappen van de zweep en wist wat ze moest doen om steun te verwerven. Haar dramatische terugkeer, afgelopen oktober, waarbij een grote mensenmassa haar in Karachi onthaalde, liet zien dat die tovertruc in Pakistan zelf ook nog werkte.

(Teresita C. Schaffer in Washington Post)

Ground zero van Amerika

De voorzichtige pogingen van het afgelopen jaar door regering-Bush om de diep verdeelde fracties in de Pakistaanse politiek te verzoenen zijn met de moord op Benazir Bhutto in scherven gevallen. [....] Het onderstreept op spectaculaire wijze het mislukken van Bush’ twee voornaamste doelen in de regio: zijn streven om democratie te vestigen in de moslimwereld en zijn poging om de moslimextremisten te verjagen die hardnekkig standhouden in Pakistan, de atoombewapende staat die wordt beschouwd als ground zero in het gevecht van president Bush tegen terrorisme.

(Nieuwsanalyse, The New York Times)

Onzekerheden

Ondanks haar fouten, was mevrouw Bhutto de onbetwiste leider van Pakistans grootste en meest seculiere partij [...] In tijden van rouw en hevige emoties – in een land dat gewend is aan beide – wegen nieuwe onzekerheden zwaar. De toekomst van de PPP is zorgelijk zonder Bhutto aan het roer. Zonder de PPP, of iets soortgelijks, is een democratische en seculiere toekomst niet makkelijk voor te stellen voor Pakistan.

(Nieuwsanalyse in The Economist)