Niksigheid over sleur van de liefde

Cabaret De kip met de gouden enkels, door Droog Brood. Gezien: 21/12 in Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 5/6. Inl. 020-6231555, www.droogbrood.nl

Eerste persoon wil het uitmaken. Tweede persoon is het daarmee wel eens. Ze besluiten het in alle redelijkheid, als volwassen mensen, af te wikkelen. De ander mag alles hebben, op één uitzondering na. Maar die ene uitzondering leidt tot onenigheid, zodat de stemming heel geniepig, langzaam maar zeker, begint om te slaan. De zaak accelereert. Ze staan met verhitte koppen tegenover elkaar. Tenslotte zit er nog maar één ding op: bij elkaar blijven. Ook goed.

Bas Hoeflaak en Peter van de Witte, die samen met duo Droog Brood vormen, excelleren in zulke scènetjes op het scherp van de snede. De kip met de gouden enkels, stijlvol geregisseerd door Gijs de Lange, is hun vierde programma in zeven jaar. Na drie sketchprogramma’s vol onverwacht absurde wendingen, is er nu voor het eerst een overkoepelend thema: de liefde. Dat maakt sommige scènes net iets minder onverwacht dan voorheen, maar herkenbaar zijn ze wel. Zo wordt er – met droogkomisch effect – veelvuldig langs elkaar heen gepraat, en twee vrienden voeren een eindeloos doorzeurend gesprek over hun favoriete seksmomenten. Een gesprek tussen twee andere vrienden heeft een therapeutische strekking („wat heel belangrijk is, is die sleur in kaart te brengen”) en loopt uit op groteske suggesties voor het redden van een relatie.

In hun vorige programma's blonken Hoeflaak en Van de Witte veelal uit in scènes die eigenlijk nergens over gingen – en die toch spannend bleven. Nu houden ze die spanning niet de volle anderhalf uur vast. De scènes die nergens over gaan (een zanger van een liefdesverdrietlied barst telkens al na één regel in lachen uit), blijven ditmaal te vaak steken in niksigheid. Alsof ze alleen maar bedacht zijn om de voorstelling te vullen. Op zijn best is Droog Brood onbedaarlijk grappig. Maar hier is het duo niet constant op zijn best.